Rozdział 11

Poranek tego dnia był rześki i chłodny, zupełnie nie przypominający spiekoty ostatnich dni, a słońce wdzierające się do apartamentu przez wyblakłe burgundowe firany bezlitośnie demaskowało całą brzydotę pomieszczenia. Drobinki kurzu tańczące w plamie światła nadawały wnętrzu wygląd uroczej, dawno nie sprzątanej speluny.
Sakura przetarła dłonią oczy i - rozkoszując się jeszcze ostatnimi chwilami w delikatnej pościeli tak cudownie niepodobnej do twardej leśnej ziemi  - przeciągnęła się jak kotka.
Miejsce Itachiego było puste, Sakura jednak, nie łudziła się że mogłoby być inaczej. Mimo, że ona i starszy Uchiha spędzali ze sobą wiele czasu łamiąc wszelkie bariery jakie nakładały na nich konwenanse czy potrzeba własnej przestrzeni życiowej nie zbliżyli się jeszcze na tyle, by choć spróbować zdefiniować rodzaj tej dziwnej relacji. Sakura bała się tego. Jej życie - teraz, w tym ostrym świetle przez które łzy momentalnie pojawiły się w jej zmęczonych oczach, widziała to wyraźniej niż kiedykolwiek - bez Itachiego Uchihy utraciłoby resztki sensu.
Skrzywiła się wyplątując ze skotłowanej pościeli i ruszyła do podpieranych przez ścianę tobołków by znaleźć coś w co mogłaby się przebrać. Przynajmniej nie mam problemu z doborem kolorów - skwitowała w myślach skąpą zawartość przegródki  na ubrania - po Wielkiej Wojnie Sakura była w nieustannej, mającej trwać całe życie żałobie. Umarli przecież jej rodzice, przyjaciele, znajomi z widzenia obywatele Konohy, wrogowie i pewna kochająca czerwone sukienki z rozcięciami na bocznych szwach różowowłosa dziewczyna. Ile lat człowiek powinien nosić żałobę, po tym co w nim umarło? Wybrała długie, mocno dopasowane spodnie i bluzkę bez rękawów z niskim golfem. Do tego standardowe długie rękawiczki z ochraniaczami i napierśnik ten sam, który zwykła nosić na misjach ANBU. Brakowało tylko opaski ninaja. Nerwowo zaczęła przeczesywać ręką włosy by po chwili ruszyć na poszukiwania jakiejś wstążki, która mogła by ją zastąpić. Sakura sama przed sobą nie chciała się przyznać, że chodziło tu o symbol przynależności do wspólnoty z której została nagle wykluczona, a nie o niesforne kosmyki.
- Witaj, Sakuro Haruno - Sakura drgnęła zaskoczona. Nie dziwił jej sam fakt nagłego pojawienia się Itachiego, przebywała z nim już dość długo by przestało to robić na niej wrażenie. Zdumiało ją samo powitanie, Itachi nie zwykł mówić słów, które mogły zostać pominięte na drodze do celu konwersacji. Teraz, stojąc przed nią w ostrym świetle poranka wydawał się jej piękny jak sam diabeł i olśniewający jak samo zło. Wzięła głęboki oddech.
- Lubisz pojawiać się nagle - powiedziała bardziej by opanować drżenie głosu niż stwierdzić fakt. Rozpraszało ją, że stał tak blisko niej, ledwie mgnienie; jeden ruch ręką i poczułaby pod palcami jego szorstką niemal kredowobiałą spoconą po treningu skórę, wąskie usta czy smoliście czarne włosy przyjemnie łaskoczące opuszki palców.
Odpowiedział jej uśmiechem, który Sakura opisałaby jako jeden z tych rzadkich, zdarzających się w życiu tylko cztery czy pięć razy uśmiechów, które rozświetlają oczy i nadają twarzy ciepły wyraz. Tak bardzo niepasujący do stojącego przed nią mężczyzny.
- To dla ciebie, Haruno - stwierdził delikatnie potrząsając trzymanym w dłoni kwiatem.  Na długiej, masywnej łodydze pysznił się dobrze rozwinięty kielich krwawej, niemalże czarnej dalii.
Sakura pomyślała o wszystkich kwiatach jakie dostała w życiu - wiązankach i pąkach kwiatów które układały z Ino w dzieciństwie, białych różach od Naruto i całych naręczach gałązek z kwiatami wiśni od dawnych adoratorów. Nietrwałe symbole przyjaźni i miłości strawione przez wojnę i czas. Żaden z nich nie był tak piękny, tak urzekający i odurzający swym słodkim, tajemniczym zapachem umierającego lata i pierwszego tchnienia jesieni.
- Tsuki no hame - powiedział Itachi wysuwając w jej stronę roślinę - Sierpniowy kwiat. Gdybym mógł, rzuciłbym do twych stóp całe pole kwitnących na wiosnę wiśni, Sakuro. Teraz jednak, ofiarować mogę Ci tylko to.
Sakura obróciła w palcach tę ciemną, niemal czarną dalię, sierpniowy kwiat. Symbol kuszenia. Zmysłowości. I niebezpiecznej przyjemności.
Przegryzła wargę i patrząc mu w oczy zrobiła mały krok w jego stronę. Uchiha poczuł chłodny metal napierśnika na swojej klatce piersiowej i jej ciepły oddech. Westchnęła, gdy jego ręce znalazły się na jej drobnych ramionach.
Spojrzał na jej wąską bladą szyję i z przyzwyczajenia oszacował pod jakim kątem musiałby chwycić i przekręcić by skręcić jej kark. Zbliżył się do niej szybko, szybciej niż wpadający przez okno wiatr przynoszący zapach sierpniowych kwiatów, szybciej niż nakazywała zwykła namiętność i patrząc w jej oniemiałe zielone oczy złożył na jej wąskich, bladych ustach drapieżny pocałunek. Haruno zadrżała jak w febrze i mocno, niemal boleśnie wpiła się w jego usta. Nie widziała nic poza jego hipnotyzującymi czarnymi oczami w których nie było nic dobrego. Kwiat wypadł jej z dłoni i uderzając o podłogę zgubił kilka płatków, wyglądających jak małe krople krwi rozsiane po dywanie.
Nikt tak jeszcze nie całował Sakury, w pocałunku tym bowiem było wszystko - namiętność, ból, spełnienie i łaknienie, coś ulotnego i pociągającego, coś czego nie potrafiła jeszcze nazwać, coś co sprawiało, że zatracała się w szumie własnej krwi w żyłach i cieple jego ciała. Coś, co sprawiało, że czuła, że żyje.

***
Sasuke był podirytowany. Stojący przed jego stolikiem człowiek nie był Sakurą i Itachim z którymi planował zjeść tego dnia śniadanie. Ci, spóźniający się już dobre pół godziny, wywoływali w nim niejasne poczucie bycia pominiętym, coś co nie zdarzało mu się często. Spiorunował wzrokiem przerażanego pocztyliona, uszczknął kęs świeżej - jak zarzekała się gospodyni - bułki o fakturze i smaku kuli armatniej i wyciągnął rękę po zwój papieru okraszony wielką pieczęcią hokage.
- Jego Ekselencja kazał dostarczyć to do rąk własnych pani Sakury Haruno - bąknął nieprzekonująco chłopak - kazał się pospieszyć i dostarczyć to najszybciej jak mogę.
Istotnie. Sasuke wiedział, że nawet jeśli rozkaz dostarczenia pisma Sakurze został wydany jeszcze gdy była w wiosce chłopak musiał nie mało natrudzić się by ją odnaleźć i dogonić mimo nieludzkiego tempa jakim pokonali odległość dzielącą ich od wioski. Ninja kurierzy, szkoleni specjalnie do pokonywania długich, forsownych i trudnych w jak najkrótszym czasie byli cennym elementem aparatu państwa. Po wojnie nie zostało ich wielu. To wyjaśniało dlaczego w tak wymagającą trasę posłano żółtodzioba. A także sugerowało, że wiadomość, którą Naruto chce przekazać Sakurze jest na tyle ważna by korzystać z tego rodzaju usług. Sasuke westchnął. Ważne wiadomości od hokage zazwyczaj generowały kłopoty.
- Przekażę jej go.
Pocztylion nasrożył się, jakby Sasuke obraził jego przodków do piątego pokolenia wstecz i sięgnął po kunai. Sasuke zapomniał o kolejnym fakcie - w świecie ninaja gdzie od informacji zależało życie setek osób czy losy poszczególnych misji wyjawienie jej niepowołanej osobie było karane śmiercią. Każdy ninaja zaczynający kształcenie w tym kierunku składał przysięgę. Cóż, jeśli tak ma być - pomyślał Sasuke, kierując dłoń na rękojeść katany.
- To nie będzie konieczne - Sakura położyła dłoń na jego ramieniu, drugą zaś wyciągając do pocztyliona. Sasuke znów ogarnęła niejasna irytacja.
- Pani Sakura! - Żółtodziób wyglądał na szczerze uradowanego jej widokiem. Posłał Sasuke spojrzenie pełne triumfu i nieskrywanej radości. - Sprawiła nam pani dużo problemów, pani Haruno. Jego Ekselencja odchodzi od zmysłów kiedy okazało się, że nikt nie wie gdzie pani się podziewa i musieliśmy użyć jutsu namierzających. Starszyzna przeszukała też pani mieszkanie i z przykrością muszę zawiadomić panią o kilku zniszczeniach, które...
Sakura nie wydawała się tym faktem bardzo poruszona. Sprawiała wrażenie jakby w miły sposób starała się skłonić pocztyliona do szybszego oddalenia się. Wyraźnie zaciekawiona co chwila zerkała papier, przeczesywała dłonią dziwnie potargane włosy i wzdychała, od niechcenia podtrzymując prowadzoną z zapałem przez kuriera konwersację. Zanim w końcu zniknął w chmurze dymu, jutsu znanego tylko ludziom jego fachu, zdążyła się już dowiedzieć o jego planach zawodowych (trzy rangi wyżej przed trzydziestką), statusie związku (wolny;kawaler do wzięcia) i że to jego pierwsza tego typu misja. Sasuke nie wątpił w to ani chwili.
Kiedy w końcu usiadła obok niego wyglądała na porządnie zmęczoną. Bez słowa przesunął w jej stronę jedzenie i wodę.
- Itachi nie chce śniadania. Twierdzi, że znajdzie nas koło południa, kiedy pojawi się ten twój mafioso.
Sasuke skinął głową. Jego brat nie jadł zbyt wiele, nie był też osobą czerpiącą przyjemność z dzielenia posiłków z innymi ludźmi. Zabrała się za jedzenie, dziękując mu skinieniem głowy
- Chyba powinnaś to otworzyć - zasugerował Uchiha po długiej chwili milczenia wypełnionego odgłosami chrupania twardej jak skała bułki przez medyczkę. Skinęła głową. Paląca ciekawość walczyła w niej z niepokojem co też może znajdować się w liście przesłanym przez Naruto. W końcu zebrała się na odwagę i zdecydowanym ruchem złamała czerwoną pieczęć z odbitym w laku godłem wioski. Powoli rozłożyła papier napawając się jego cichym szelestem, obserwowana przez czujne oczy Sasuke. Nie popędzał jej; prędzej czy później i tak przecież dowie się co Naruto chciał jej przekazać.
Sakura szybko przebiegała wzrokiem przez kolejne linijki kulfonów, które wyszły spod ręki jej dawnego przyjaciela; naraz westchnęła głucho, a białe dłonie zacisnęły się mocniej na welinowym papierze. Milczała bardzo, bardzo długo. Dłużej niż Sasuke gotów był czekać. Odkaszlnął. Spojrzała na niego jakby dopiero teraz przypomniała sobie, że ktoś siedzi obok niej.
- Wracam do Konohy - Głos Sakury, zazwyczaj cichy i nieco piskliwy niespodziewanie stwardniał, nabierając stanowczości i niespotykanej wcześniej twardości. Sasuke odwrócił się i spojrzał badawczo na jej skrzywioną, trupio bladą twarz. Uniósł brwi w niemym pytaniu.
- Moi rodzice żyją. - W pierwszej chwili Sasuke myślał, że się przesłyszał, że to może jakiś głupi pomysł Naruto na sprowadzenie ich do wioski. Ale Naruto nigdy nie skazałby Sakury na takie rozczarowanie - pomyślał - Naruto kocha Sakurę zbyt mocno by napisać do niej bez absolutnej pewności. Wątłe ramiona Sakury zadrżały, poprzedzone świszczącym westchnieniem, które - jak Sasuke wiedział i doskonale pamiętał z dzieciństwa - już za kilka chwil miało przerodzić się w długi, niespokojny i mokry od łez szloch.
- Oczywiście, że wrócimy do Konohy, głupia - powiedział miękko, starając się jednocześnie przysunąć do niej nieco bliżej i stłumić wybuch emocji w zarodku, nim staną się obiektem powszechnego zainteresowania, a cały ich misterny plan zaskoczenia Hamady pójdzie na marne. Oparła głowę na jego ramię i pozwoliła się objąć z obojętnością szmacianej lalki. Sasuke lekko, jakby bojąc się, że mocniejszy dotyk naznaczy jej białą skórę ciemnymi krwiakami, gładził ją po plecach.
- Nie mam zamiaru się rozpłakać. Nie musisz tego robić, Sasuke - powiedziała po dłuższej chwili.
- Jasne, Haruno - odparł, przyciskając ją mocniej do siebie. Różowe kosmyki wpadały mu do ust i nie miał pomysłu jak dyskretnie je wypluć, kościste ramiona medyczki wbijały się w żebra, ale cel został osiągnięty - wybuch został opanowany. Sasuke nawet na torturach nie przyznałby, że obchodzi go stan psychiczny towarzyszki.
- Jutro wyruszysz do wioski - postanowił - a teraz poczekaj tu, a ja przyniosę więcej sake i pójdziemy po Itachiego.
- Sasuke? - Głos medyczki zatrzymał go w połowie drogi. Odwrócił się z lękiem, przygotowując się na nagły wodospad łez, któremu będzie musiał stawić czoła. Sakura uśmiechnęła się wymuszenie.
- To był ostatni raz kiedy widziałeś mnie płaczącą.
Zawahał się. Na usta cisnęło mu się milion ciętych, ironicznych ripost, którymi mógłby skwitować tę nonsensowną uwagę. Nigdy nie mów nigdy - miał ochotę rzucić i patrzeć jak jej dzielna twarz znów pokrywa się maską bezsilności. Tak jak to bywało w dzieciństwie. Dla odmiany jednak postanowił powiedzieć prawdę, ten jeden raz.
- Mam taką nadzieję, Haruno - odparł więc cicho i, jakby zawstydzony okazanymi uczuciami, ruszył po to,  czego najbardziej było im potrzeba - więcej alkoholu.

***

Hamada nie dał im na siebie długo czekać - wkraczając do budynku za pięć dwunasta z miną udzielnego pana na włościach już od progu wrzasnął by czym prędzej wyciągać najlepszy alkohol i pieniądze. Sakura ze zdziwieniem zauważyła, że nie jest dużo starszy od niej, a jego pokryta kilkudniowym zarostem twarz o lśniących orzechowych oczach wciąż jest jeszcze bardziej młodzieńcza niż męska.
Sasuke dał dojść mu aż do samej barowej lady i z kataną w zaciśniętej dłoni ruszył mu naprzeciw. Ostrze dotykające ziemi krzesało iskry. Gruba oberżystka  uciekła na zaplecze wraz z myjącą podłogę służącą, a większość nielicznych o tej porze gości szybkim krokiem ruszyła ku drzwiom niechybnie wyczuwając nadciągające kłopoty. Hamada odwrócił się w stronę Sasuke i zmierzył go pełnym niesmaku i irytacji wzrokiem. Sakura zastanawiała się, czy widząc to spojrzenie młodszemu z braci Uchiha przyszło na myśl zetknięcie się z lustrem.
-  Czyżbyście się zgubili? - Hamada uśmiechnął się ironicznie. Sasuke był podirytowany jego arogancją. Przyzwyczajony był do budzenia większego respektu w oczach innych.
- Właściwie zgubiliśmy kogoś. Suigetsu Hozuki - Sasuke niemal wypluł to imię.
Hamada nonszalancko oparł się o kontuar i pociągnął łyk z stojącej na nim flaszki z sake. Był impertynencki, arogancki i bardzo pewny siebie. Sakura podziwiała te cech w młodych ludziach i trochę ich się bała.
- Jestem pewien że to wszystko da się wyjaśnić po paru kieliszkach sake. Suigetsu na pewno nie zrobił nic, co by...
Przerwał, zaskoczony dotykiem zimnej stali na gardle i mocnego, unieruchamiającego go uchwytu.
- Za sprawą Suigetsu zginęło w Wiosce Ukrytej w Liściach zbyt wiele osób, by dało się na to coś zaradzić kilkoma kieliszkami kiepskiego sake.
Sakura była znużona. Nie zamierzała wdawać się w puste pyskówki. Mocniej przyłożyła kunai do gardła mafiosa.
- Jesteś śliczna i jakkolwiek uwielbiam takie zabawy nie uważasz, że powinniśmy znaleźć bardziej ustronne miejsce? - wyszeptał, obdarzając ją zawadiackim uśmiechem. Omal nie parsknęła śmiechem. Kto żartuje w takich chwilach? - Cóż widzę, że nie. Musiałem przynajmniej spytać.
Itachi siedzący zupełnie spokojnie przy stoliku obok skrzywił się i zrobił ruch jakby chciał skręcić mafiosowi kark, jednak widząc reakcję młodszego brata pozwolił mu działać. Sasuke wymierzył bandycie mocne uderzenie płazem miecza w brzuch.
- Och, co do ciebie, to jestem pewien że nie zabił tych wszystkich ludzi z twojej wioski celowo. To musiał być przypadek - Hamada uśmiechnął się lisio, nie przejęty zbytnio uderzeniem chwilę po tym jak odzyskał oddech - Chodziło mu przecież tylko o ciebie.
Dodał, wskazując na Sasuke ruchem głowy.
- Cóż, nawet jeśli zabił ich przez przypadek pozostają tak samo martwi jak gdyby zabił ich celowo - odparła Sakura przyciskając kunai do szyi wygodnie opartego o nią młodzieńca. Czuł się w jej ramionach o wiele zbyt komfortowo jak na jej gust. - Karą za terroryzm jest śmierć. Także dla współpracowników terrorystów, którzy ukrywają ich miejsce pobytu. Co znów prowadzi nas do punktu wyjścia. Gdzie jest Suigetsu i jak liczną grupę posiada?
- Skoro tak stawiacie sprawę... Suigetsu możecie znaleź w... - Hamada nachylił się poufale i chwytając złe spojrzenie Sasuke wybuchnął mu śmiechem prosto w twarz. Wręcz ryczał. Sasuke wygląda jakby miał zaraz odgryźć mu głowę - pomyślała Sakura bardzo starając się nie roześmiać. Młodszy Uchiha z nerwów poczerwieniał jak wiśnia.
- Skoro jesteś na tyle głupi by nachodzić mnie w pracy i liczyć na to, że powiem ci gdzie znajduje się mój kumpel tylko dlatego, że dwa razy fukniesz... - zakwiczał z uciechy Hamada widocznie rozradowany rosnącym w postępie geometrycznym gniewem Sasuke - Byłbym skończony gdybym od tak wydawał każdego kumpla.
Dodał chwilę później, tłumacząc niczym małemu dziecku jak działa mafia. Młodszy Uchiha siłą powstrzymywał się od rzucenia się z pięściami na trzymanego przed nim chłopaka.
- Itachi... - Sasuke nie musiał kończyć zdania. Starszy z braci doskonale wiedział czego się od niego oczekuje. Odstawił butelkę sake i uśmiechnął się nieładnie. Małe, bardziej intensywne przesłuchanko powinno rozświetlić kilka kwestii.
- Wolę żeby to ona mnie przesłuchiwała - Hamada uśmiechnął się zawadiacko i mrugnął do Sakury. Wbrew sobie odpowiedziała krzywym uśmiechem. Zawsze popełniała ten błąd; zbyt szybko aklimatyzowała się w towarzystwie nowych osób.
- To tylko jedno z licznych rozczarowań przed tobą - głos Itachiego nie zmienił swej żelaznej, spokojnej nuty, Hamada jednak mógł przysiąc, że podskórnie czuje jego zadowolenie niczym radość pytona powoli oplatającego ofiarę. A może to była nuta zazdrości? Młody mafioso uświadomił sobie jak niemądrze było silić się na flirt z różowowłosą kunoichi, jeśli ta była partnerką Itachiego Uchihy. Uchiha delikatnie pchnął go w stronę schodów piwnicznych. - Najgorsze dopiero nadejdzie.

***

- Nie wiem, dlaczego chcesz tracić na niego chakrę i czas - stwierdził cokolwiek bezlitośnie Itachi mijając Sakurę na spróchniałych, lepkich schodach prowadzących do wnętrza piwniczki. Sakura też nie wiedziała. Zdawała sobie sprawę, że Hamada nie jest osobą, która uczyniłaby podobny gest w stosunku do pokonanego wroga czy cierpiącej istoty, wzdragała się jednak nad porzuceniem go jak psa. Umarłby bez pomocy medycznej lecz czym to zabójstwo różniłoby się od innych, których dokonała? Z drugiej strony strony nie starając się choć odrobinę zmniejszyć ilości krwi spływających po jej dłoniach nie różniłaby się niczym od morderców, którzy dokonali rzezi w Wiosce Liścia, od zbrodniarzy pokroju Suigetsu, Paina, Orochimaru. I Itachiego Uchihy.
Pchnęła ciężkie, choć też już nadgryzione zębem czasu drzwiczki starając się jednocześnie odeprzeć natrętne myśli. Zaduch i jęk uderzyły w nią jednocześnie na chwilę pozbawiając zbawczej obojętności.
Leżący przed nią człowiek właściwie nie miał twarzy a jedynie maskę powoli krzepnącej krwi. Kończyny powykręcane pod nienaturalnymi kątami nosiły ślady nacięć czy - w niektórych tylko miejscach - w ogóle pozbawione były skóry. Sakura starała się nie patrzeć na krwiaki, złamany nos i mnóstwo, mnóstwo krwi sączącej się z pomniejszych nacięć, starała się nie czuć smrodu krwi i ekskrementów, ale nie mogła odwrócić wzroku od oczu Hamady, płonącego w nich zwierzęcego przerażenia i nieludzkiej wręcz uległości.
Jej ciałem szarpnął dreszcz lecz opanowała się i nie pozwoliła sobie na wymioty, choć jeśli miała być szczera ze sobą to w większym stopniu odgrywało tu rolę odurzenie alkoholem niż silna wola. Położyła swoją torbę i wiaderko z wodą na ziemię i przycupnęła obok mafiosa na słomie. Oczyszczanie i odkażanie ran czy nastawianie złamanych kości nie należało do jej ulubionych zajęć i jeśli tylko miała okazję wolała powierzać je asystentom by nie tracić cennego czasu i zdrowia psychicznego, lecz - jak każdą czynność medyczną - potrafiła wykonać to dobrze i szybko.
Kończąc oporządzać twarz mężczyzny z zadowoleniem odkryła, że większość obrażeń jest raczej powierzchowna i dość łatwa do naprawienia. Nabrała odrobinę chakry - tylko tyle ile było potrzeba - i zabrała się za zasklepianie ran i pomoc w zrośnięciu się nosa mężczyzny. Hamada powoli wyciszał się z obojętnością oddając się jej zabiegom. Kolejnym punktem programu były jego wykręcone ręce i z tymi Sakura męczyła się nieco dłużej. Nie chciała mu przysparzać dodatkowego bólu więc nastawiała je szybko sącząc przy tym nieco swej uzdrawiającej chakry tak by delikatnie go znieczulić. Haruno naprawdę rzadko uciekała się do tego - wymagało to znacznie więcej chakry i czasu niż normalne, bardziej naturalne leczenie i było bardzo niepraktyczne w warunkach bojowych teraz jednak, nie mając przed sobą perspektywy leczenia całych dywizji czy drużyn mogła pozwolić sobie na drobne odstępstwa. Wbrew sobie czuła sympatię do schywatnego bandyty; bawiła ją jego zaczepność i właściwa młodym, przystojnym mężczyznom arogancja.
Kiedy skończyła zabieg i pozbierała wszystkie wcześniej potrzebne rzeczy, ostatni raz rzuciła okiem na uzdrowionego, a teraz wycieńczonego mężczyznę. Odgarnęła mu włosy z twarzy i po namyśle zostawiła wiadro z wodą i coś do przekąszenia, gdy obudzi się po długim śnie jaki niewątpliwie zaraz go czeka.
- Wiedziałem, że na mnie lecisz... - usłyszała cichy, ledwie dosłyszalny szept i poczuła słaby uścisk dłoni mokrej od krwi i potu. Sakura niemal parsknęła śmiechem, przytłoczona absurdem sytuacji. Jeśli to miało być epitafium Hamady, przekonana była, że zapamięta je na długo. Postanowiła oddać mu ostatnią przysługę i dla lepszego skupienia zamknęła oczy i znów nabrała w dłoń chakry drugą dłonią cały czas wykonując skomplikowane pieczęcie. Gdy dotknęła jego czoła Hamadę przeszedł dreszcz, jednak Sakura z doświadczenia wiedziała, że jest to wyraz ulgi jaka ogarnęła jego ciało i duszę. Lecznicza chakra rozpływała się po jego ciele kojąc i zatapiając w błogą obojętność będącą przede wszystkim brakiem bólu. Zaraz zapadnie w sen bez snów - pomyślała, głaszcząc go po czole i twarzy skąpaną zielonym światłem dłonią - długi, miły sen przynoszący ukojenie. A gdy obudzi się obrazy dzisiejszego dnia zbledną, rozwieją się, stracą na znaczeniu.
Medycy rzadko korzystali z tego jutsu - zazwyczaj tylko w czasie wyjątkowo trudnych porodów by znieczulić rodzące kobiety i następnego dnia pozbawić realności wspomnienia o skali bólu jaki przeżyły - wymagało bowiem ono dużo skupienia i zabierało wiele chakry. Sakura jednak nie miała w planach leczyć kogokolwiek; nie musiała się oszczędzać. Wbrew jej oczekiwaniom uścisk jego dłoni nie zelżał, a wręcz przybrał na sile.
- Dziękuję - usłyszała słowo wypowiadane z wysiłkiem. -  Obiecuję, że kiedyś ci się odw..
Zwiększyła ilość chakry i zasnął, zanim zdążył złożyć obietnicę, której nigdy nie mógłby dotrzymać. Wyrwała się z jego uścisku, wzdrygnęła i szybko wyszła z pokoju. Zmęczona bardziej niż się spodziewała przycupnęła na piwnicznym schodku. Zimne piwniczne powietrze cuciło ją, wyrywało z amoku i pozwalało skupić myśli na czymś innym, niż ten skatowany człowiek plotący niemożliwe bzdury. Odetchnęła głęboko i z przyzwyczajenia przeczesała dłonią włosy w poszukiwaniu brakującej opaski ninaja i otarła spierzchnięte usta. Dziwna lepkość dłoni zmroziła Sakurę, a uczucie ciepłej wilgoci na ustach przyprawiło ją o chęć wymiotów. Z cichym westchnieniem obrzydzenia skierowała wzrok na palące żywym ogniem ręce. Krew. Odbity ślad dłoni Hammady pokrywał całą jej rękę jak niezmywalne piętno. Krew, krew, krew na dłoniach morderczyni. Z zaschłych nagle ust nie wydobył się krzyk a cichy urywany skrzek. Dłoń przed chwilą jeszcze tak spokojna teraz zaczęła palić żywym ogniem.
Wstała i jak w transie ruszyła ku górze schodów mijając po drodze oniemiałą oberżystkę i Itachiego.
Wpadła do apartamentu starając się za wszelką cenę nie zwymiotować i rzuciła się ku bagażom w poszukiwaniu strzykawki. Westchnęła cicho widząc pustkę w miejscu spodziewanego wybrzuszenia w kieszonce plecaka. Trzęsącymi się z nerwów rękami przekopała się przez warstwę skotłowanych ubrań i zapasowych medykamentów i - jakby widząc bezcelowość swoich działań - wyrzuciła wszystko na podłogę. Fiolki z remediami na trucizny głucho uderzyły o podłogę i ubrania, te o cieńszym szkle rozbiły się na małe kawałeczki pozwalając bezcennym płynom wsiąknąć w dywan. Jęknęła ze złości. Strzykawki nie było.
- Tego szukasz?
Nie musiała się odwracać. Głos Itachiego nie zmienił swojej barwy, ale Sakura wyczuwała w nim napięcie starannie zamaskowane dozą kpiny.
- Wstań.
Posłusznie uniosła się z podłogi. Skrzywiła się widząc upragnioną strzykawkę w jego dłoniach. Itachi lekko zakołysał strzykawką w dłoniach.
- Długo jeszcze miałaś zamiar udawać, że wszystko jest w porządku? - Uchiha zdawał się być szczerze dotknięty. Nie odpowiedziała, bojąc się podnieść wzrok z rozgardiaszu na podłodze. Nie chciała widzieć strzykawki i wyrazu czarnych jak obsydian oczu. Pełne napięcia milczenie, które narosło między nimi zdawało się być murem nie do przebicia. Słowa więzły w gardle.
- Jesteś taka delikatna... - powiedział jakby zamyślony, jednak Sakura wiedziała, że to element gry. Mówił o tym błysk okrutnego, ironicznego rozbawienia w jego oczach, to w jaki sposób się do niej zbliżał. - Taka... krucha. Wystarczy jeden ruch by cię złamać.
Przełamał strzykawkę tuż przed jej twarzą, tak by mogła zobaczyć jak przeźroczysta ciecz z jej wnętrza spływa po jego dłoniach skapując na brudny dywan i resztki jej ubrań.
Pierwszą z reakcji było niedowierzanie. Później niedowierzanie. Ostateczną fazą była furia. Krew zawrzała jej w żyłach i już po raz drugi tego dnia poczuła na nowo życie rozpływające się gorącymi falami w jej wnętrzu. W obu przypadkach katalizatorem był Itachi na tym jednak kończyły się podobieństwa - uczucie wypełniające ją uderzyło jej do głowy, a misternie utrzymywana kontrola chakry przeszła do historii. Cała sylwetka Sakury zaszła rozmytą zielenią uwolnioną w akcie nagłej wściekłości chakry zdolnej siać niewyobrażalne spustoszenie. Itachi patrzył z ciekawością i strachem. Wrzasnęła wkładając w krzyk całą swą złość i ból i zamachnęła się. Wykonał unik, jednak zwisająca z sufitu lampa nie miała tyle szczęścia, została więc posłana w drzwi robiąc w nich dość pokaźną dziurę i rozwalając wszystko wokół w drobny mak. Sakura nie przejęła się tym. Ruszyła wściekle atakując, jednak żaden z ciosów zadanych na oślep nie dosięgał celu, w końcu, mając najwyraźniej dość tej igraszki Itachi obezwładnił ją wykorzystując chwyt polegający na dźwigni obracającej jej monstrualną siłę przeciwko niej. Warknęła, zwinęła się jak fryga i drugą, wolną ręką, mimo ogromnego bólu towarzyszącego wykręcaniu przedramienia rozorała mu paznokciami lewy policzek i skroń. W oko nie trafiła - Itachi przezwyciężając początkowe zdziwienie mocno odepchnął ją od siebie.
Uderzenie w ścianę odebrało jej dech, widok zalewającej się krwią twarzy Uchihy odebrał  chęć walki. Osłabła, zsunęła się po ścianie i przycupnęła na kupce rozrzuconych wcześniej ubrań i szczątkach szafki nocnej i upiornie brzydkiej lampki. Ból wykręconego, zaczynającego już puchnąć ramienia, otrzeźwił ją i przywrócił do rzeczywistości.
- Zostaw mnie samą - wyszeptała błagalnie za wszelką cenę starając się uniknąć jego wzroku. Itachi ostrożnie wyjął cudem ocalałą dalię z wazonu i zamoczył rękaw bluzy w pozostałej tam wodzie. Westchnął i uklęknął przy niej delikatnie zetrzeć krew z jej dłoni; Tak śmiercionośne przed chwilą, teraz poddawały się biernie jego zabiegom.
- Taki młody, tak nieprzywykły do śmierci - powiedziała cicho, głosem starej, zmęczonej życiem kobiety groteskowo kontrastującym z jej młodym wiekiem. Itachi nie wiedział czy Haruno mówi o skatowanym przed chwilą chłopaku, któremu udało się przeżyć dzięki jej interwencji czy może o innym, który umarł wraz z częścią jej samej w pewnym namiocie na polu bitwy dawno temu i daleko stąd.
Pierwsze zabójstwo zawsze pozostaje niezapomniane, niczym próba ognia, spala słabych i hartuje silnych. Zawsze tracisz coś cennego - rodzinnę, człowieczeństwo, siebie - by zyskać najcenniejszy dar. Przetrwanie.
- Wiedziałaś, że jestem potworem, Sakuro,
Wiedziała. Przed oczami stanęły jej twarze tych których zabiła z imieniem hokage i wioski na ustach. Twarze zastygłe w krzyku, z pustką ziejącą z przeraźliwie martwych oczu. Itachi Uchiha był potworem. Takim samym jak ona.

***

- Sakura jutro wyrusza do Konohy - beznamiętnie stwierdził Sasuke udając, że nie dostrzega krwawych bruzd na twarzy brata i nieobecności Sakury, gdy ten dosiadał się do jego stolika. Do głowy przyszła mu absurdalna myśl tłumacząca absencję Sakury tym, że być może Itachi zgwałcił i zabił ich dawną towarzyszkę, zaraz jednak skarcił w myślach sam siebie za insynuowanie podobnych bzdur. Itachi nigdy nie był typem kobieciarza.
- Doprawdy? - W głosie jego starszego brata nie było zdziwienia. Pytanie powodowane było nie tyle ciekawością ile chłodną chęcią utrzymania rozmowy. Bracia rzadko rozmawiali ze sobą - rozdzieleni w dzieciństwie, nie znający się zbyt dobrze na okazywaniu uczuć byli samotnikami, niechętnie podchodzącymi do zawierania bliższych relacji. Zbyt wiele czasu minęło, zbyt wiele się wydarzyło. Sasuke gotów był wskoczyć w ogień dla Itachiego i szczerze go szanował, nie potrafił jednak równie szczerze z nim rozmawiać. Itachi prawdziwie kochał swojego młodszego brata, jednak otworzenie się przed nim było dla niego czymś niemożliwym.
- Podobno odnaleziono jej rodziców. Byli w ostatniej grupie jeńców trzymanych w Wiosce Dźwięku, a teraz, kiedy Naruto podpisał Traktat o Pokoju i Przyjaźni mogą wrócić do Konohy. A zatem wraca i ona.
- To będzie trudne, wygrać potyczkę z Suigetsu i jego towarzyszami bez medyka - zawyrokował Itachi.
- Ale nie niemożliwe. Jeśli ona miałaby iść ze mną musiałbym najpierw wrócić do Ukrytego Liścia. To oczywiste, że oni będą teraz dla niej priorytetem.
- A zatem masz wybór - stwierdził Itachi uśmiechając się nieładnie i wstając od stołu by zamówić kolejną kolejkę sake.
- A ty? - Itachi posłał bratu uśmiech przez ramię. Pełen politowania.
- Ja? - starszy Uchiha zdawał się być rozbawiony tym pytaniem - Pójdę za nią wszędzie.

***
Sasuke miał wybór.
Samotne łowy na dawnego towarzysza broni lub odeskortowanie Sakury i Itachiego do Wioski Ukrytej w Liściach celem połączenia na nowo rozdzielonej przez wojnę rodziny Haruno. Zostawienie jego brata i medyczki i ruszenie w pogoń za Suigetsu, teraz, gdy znał położenie jego obozu pozornie wydawało się lepszym pomysłem, jednak miał pewne wątpliwości. Suigetsu podczas zamachu w Ukrytym Liściu nie działał sam, na pewno nie wszyscy z jego kompanów ponieśli śmierć - żywi zaś mogli stanowić istotną przeszkodę w spokojnej rozmowie zakończonej zabiciem dawnego towarzysza. Rzucająca się na niego horda ludzi odzianych w białe płaszcze mogła mu to skutecznie uniemożliwić i dać Suigetsu możliwość ucieczki. Sasuke zaś nie lubił bawić się w kotka i myszkę.
Obecność Itachiego znacznie zredukowałaby ten problem. Sasuke nie wątpił, że brat bez problemu poradzi sobie z nawałem wrogów, a posiadanie na podorędziu tak wykwalifikowanego medyka jakim niewątpliwie była Sakura było niezwykle wygodne i przedłużało przyjemność płynącą z walki czy ewentualnego przesłuchiwania jeńców.
Sakura z irytującej przeszkody stała cenną sojuszniczką, a  w pakiecie z Itachim - istotną siłą z którą Sasuke musiał się liczyć.
Lecz towarzystwo dziwnie nagle odległych od siebie Sakury i Itachiego działało mu na nerwy. Nie chciał zaprzątać sobie głowy tym co zaszło między jego bratem i medyczką z Konohy. Szczycił się przecież swoją całkowitą obojętnością na prywatne sprawy innych. Ostatecznie Itachi  na pewno poradzi sobie z przewrażliwioną Sakurą.
Haruno odzywała się teraz rzadko, pogrążona we własnych rozmyślaniach nie zwracała uwagi na otoczenie, mechanicznie wykonując wszelkie niezbędne czynności. Obarczona największą ilością tobołków - w końcu jej monstrualna siła i tak nie pozwalała jej odczuwać zmęczenia - parła na przód. Jej prosty czarny strój w niczym nie przypominał mu jej dawnych czerwonych sukieneczek, które zwykła zakładać, jej milczenie trafiało do niego bardziej niż piskliwy jazgot jaki zazwyczaj generowała na wspólnych wyprawach. Choć to przecież nie jest zwykła misja-wycieczka - pomyślał Sasuke - Brak przecież Naruto. Myśl, że narwanego blond dresiarza zastępuje im teraz posępny jak śmierć Itachi wydawała mu się absurdalna.
Ale Naruto również się zmienił. Sasuke wspominając ten pomarańczowy wulkan energii nie mógł wyjść z podziwu jak szybko zmienił się w skupionego i jakby nad wiek poważnego hokage, starającego się wciąż jeszcze czasem zachowywać dawny optymizm. Władza nie uderzyła Naruto do głowy; ciągnęła go raczej w dół jak zbyt duże brzemię obciążane dodatkowo wielkimi oczekiwaniami innych. Lisi demon nie pomoże mu przezwyciężyć tych przeciwności - pomyślał Sasuke - Tak samo jak sharingan nie pomaga mnie i Itachiemu żyć w czasach pokoju.
Uderzyła go myśl, że Sakura, jako jedyna z ich trójki, osławionej i legendarnej już Drużyny Siódmej, zdobyła wszystko sama. Nie miała za sobą mocy potężnego klanu ani wsparcia lisiego demona. Nikt nigdy nie wróżył jej wielkiej przyszłości. Zawsze była tłem. Najsłabszym ogniwem. Przeszkodą. A jednak dogoniła ich w treningach. Zdobyła siłę równą swym dawnym towarzyszom i podobnie jak oni zapłaciła za to wygórowaną cenę. Samą siebie. Czy zatem jej wybory i poświęcenia bolą ją bardziej niż nas? 
Starał się przypomnieć sobie rodziców Haruno, dwójkę dość słabych ninaja, bardziej cywili niż shinobi. Po tym jak jego rodzina została zamordowana matka Sakury wzorem innych kobiet przynosiła mu jedzenie i pielęgnowała groby członków klanu. Zawsze fascynowały go relacje między rodzicami a ich dziećmi; ciekaw był jak potoczyłoby się jego życie gdyby sam miał rodziców, gdyby był ojcem...
Itachi znów spróbował zbliżyć się do medyczki ale ta zbyła go przyspieszając kroku.
Nie robię tego dla niej - pomyślał, mrużąc oczy - robię to dla siebie. 
Niechętnie, jakby wbrew sobie skręcił w prawo. Pierwszy raz w życiu przedkładając cudze sprawy nad własną, prywatną zemstę.

***
Najdłuższy rozdział jaki napisałam. Będę wdzięczna za każdą uwagę o ewentualnych błędach, nie miałam siły już tego sprawdzać po raz kolejny.

Rozdział 10

Noc dopadła ich nagle zachwycając głębią gwieździstego nieba i niespotykanym za dnia o tej porze roku chłodem decyzja więc o postoju zdawała się być tylko kwestią czasu. Oddalili się od Konohy już znacznie, szaleńcze tempo jakie narzucił nawykły do długich podróży Itachi doprowadziło ich niemal do końca trasy.
Sakura odetchnęła głęboko, rozkoszując się czystym, nieskażonym bliskością ludzkiego siedliska powietrzem i zrzuciła z ramion ciężki plecak wypchany po brzegi ubraniami, żywnością i bronią. Jak zawsze podczas takich wypraw Haruno głęboko zastanawiała się nad użytecznością upchniętych na siłę w plecaku klamotów i z przerażeniem zdawała sobie sprawę, że znów spakowała się nie tak. Kątem oka zauważyła, że Itachi nie ma podobnych problemów egzystencjalnych. Jego plecak już dawno stał oparty o olbrzymi dąb, a sam Uchiha zakrzątnął się wokół przygotowywania prowizorycznego obozu.
Ogień zaskwierczał w wznieconym z niezwykłą wprawą ognisku, którego zasięg okalały ułożone w pedantycznie wręcz równiutkie kółeczko, gruby, doskonale chroniący przed zimnem ciągnącym od ziemi koc został rozścielony pod ogromnym dębem, tuż obok zebranej nie wiadomo kiedy małej wiązki chrustu. Sakura była pod wrażeniem.
- Razem z Kisame dużo podróżowaliśmy.  - wyjaśnił Itachi widząc uniesioną brew medyczki, jedyny widoczny symptom jej zszokowania. - Mam wprawę.
- Rozumiem. - Itachi imponował jej. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że oprócz bycia ciekawym towarzyszem podróży Uchiha jest też przede wszystkim nieprzyzwoicie zdolnym, wytrzymałym i inteligentnym ninaja. Przestąpiła z nogi na nogę i nerwowo przeczesała dłonią włosy; brak opaski ninaja jak zwykle sprawił, że poczuła niejasną irytację. Sakura była przekonana, że lęków, fobii i obsesji ma aż nadto i skwapliwie starała się walczyć z każdą nową psychozą.
- Usiądź obok mnie - Itachi niemal wygodnie oparł się o pień drzewa i zachęcająco poklepał miejsce obok. W jego głosie nie słychać było zmęczenia, raczej lekkie rozbawienie. - Jeśli zechcesz mogę trzymać wartę całą noc. Wyglądasz jakbyś potrzebowała snu.
Dodał szybko, starając się ukryć troskę pod nutką kpiny. Uśmiechnęła się lekko i zajęła miejsce obok niego, szybko jednak zdała sobie sprawę, że może faktycznie przyda jej się godzinka lub dwie odpoczynku. Nie wiele myśląc położyła głowę na jego kolanach i wygodnie ułożyła się na twardej ziemi.
Sakura zdawała się nie zauważać jak szybko pokonują z Itachim kolejne granice ich sfer komfortu, na jak wiele pozwalają sobie nawzajem. Przypadkowy dotyk jednego dnia zdawał się nie mieć nic wspólnego z uściskiem innego dnia, snem w jednym łóżku jeszcze kolejnego wszystko to jednak zdawało się zbliżać ich do siebie coraz bardziej, tak, że w końcu nie zdając sobie z tego sprawy pragnęli swej bliskości coraz bardziej.
Haruno ułożyła się wygodniej, a Itachi w zamyśleniu sięgnął po suchy patyk z ułożonej nieopodal wiązki chrustu, sięgnął po kunai i począł w skupieniu strugać w drewnie. Sakura odprężyła się.
- A ty nie zamierzasz spać tej nocy?  - wyszeptała. Skierował na nią wzrok czarnych jak obsydian oczu. Ogień odbijający się w jego spojrzeniu nadawał mu niewysłowionej głębi. Jego blada, pociągła twarz arystokraty z nieładnym, kpiącym uśmiechem z rzadka pojawiającym się na wąskich wargach dzięki odblaskom ognia zyskała nowy, diabelski wyraz.
- Nie zamierzam - odparł spokojnie, urzekając ją magnetycznym, głębokim brzmieniem głosu. Sakura nigdy nie słyszała podniesionego głosu Itachiego. Domyślała się, że ci, którzy słyszeli nie zdołali przeżyć by móc o tym opowiedzieć.
Mętne zielone oczy, zmęczone po dniu pełnym wrażeń spojrzały na niego z niemym pytaniem.
- Sny zbyt łatwo zmieniają się w koszmary - dodał wyjaśniająco po dłuższej chwili, odwracając twarz ku gwieździstemu niebu. Kunai zgrzytnął o  ciosany palik, na bladoróżowe włosy posypały się wióry. Sakura skrzywiła się.
- Więc nie śnijmy - wyszeptała. - Opowiedz mi o czymś...
Powiał wiatr przynosząc chłodne tchnienie nocy, płomienie w ognisku zaiskrzyły, gałęzie drzew zaszumiały. Gwiazdy na atramentowym niebie lśniły jak nigdy dotąd. A noc ta była ciemna i pełna strachów.
 Itachi odłożył kunai i palik by w zamyśleniu pogładzić różowe włosy swej towarzyszki. Lubił te włosy, ich delikatną, nienachalną barwę, sprężystą miękkość i lekki zapach kwiatów wiśni i ryżowej wódki. Włosy Sakury jak cała ona były niezwykłe, zachwycające i kompletnie nieludzkie. Nawinął długie różowe pasmo na palec.
-  Byłem tu już kiedyś - wyznał, bawiąc się różowym kosmykiem - razem z Kisame zrobiliśmy w tym miejscu postój, kiedy  mieliśmy spotkać się z naszym informatorem z Konohy. To była moja pierwsza misja w Akatsuki, a sprawa z wymordowaniem mojej rodziny wciąż była dość świeża. I tak zupełnym przypadkiem natknął się na nas  ANBU wracający z misji wywiadowczej. Drużyna, a więc tylko trzy osoby. Znałem ich wcześniej i nie pragnąłem ich śmierci, w tym czasie, wyobraź sobie, moja droga, uważałem, że mam dość krwi na rękach. Śmiechu warte. Kisame dał mi wybór. Zabiję ich sam, on to zrobi albo ja zabiję jego. Zginęli tam - powiedział upiornie spokojnie wskazując rosnącą na przeciw nich kępę bliżej nieokreślonych krzaków. Sakurę przeszedł dreszcz i mocniej wtuliła się w jego ciało.
- To był pierwszy i ostatni raz kiedy zakwestionowałem rozkazy, Sakuro.  Na pamiątkę tego wydarzenia mam to - pokazał  prawą dłoń z dużym sygnetem na palcu serdecznym. Ake - odczytała grawer Sakura - krew lub szkarłat. 
-  Jak więc widzisz oboje mamy krew na rękach - dodał ze złym uśmiechem, sięgając po jej delikatną białą dłoń z widocznymi śladami igieł na nadgarstku. Gdy ich palce splotły się Haruno poczuła nieprzyjemny chłód sygnetu. Zaschło jej w gardle.
- Nigdy nie myślałeś później by to... zmienić? Zacząć od nowa? - Sakura zadała to pytanie z przyzwoitości. Dobrze znała odpowiedź.
- Dla takich jak my, Sakuro, nie ma szczęśliwych zakończeń i zaczynania wszystkiego od nowa. Nie ma odkupienia. Nie za takie grzechy. Każda radość jest pożyczona.
Sakura nie odezwała się. Płomienie w ognisku iskrzyły, gałęzie drzew szumiały, gwiazdy lśniły na atramentowym niebie.
A noc ta była ciemna i pełna strachów.

***

Poranek był chłodny i rześki, ale Sakura doskonale wiedziała, że już za kilka godzin smażyć się będą wraz z Uchihą w nieznośnej lipcowej spiekocie. Nocna warta, którą w końcu przejęła by Itachi mógł trochę odsapnąć nie zrobiła wielkiego spustoszenia w jej samopoczuciu - Sakura miała za sobą wiele nieprzespanych nocy i jako medyk świetnie sobie z tym radziła.  Itachi - wygodnie rozparty na ziemi, z głową na jej podołku niczym na poduszce - we śnie nie zatracił swego drapieżnego uroku i nie zyskał -  jak się tego spodziewała - choćby odrobiny niewinności. Kruczoczarne, długie włosy ostro kontrastowały z bladością jego pociągłej, nieprzystępnej twarz, a rytm oddechów jakim unosiła się jego dobrze zarysowana pod cienkim materiałem ciemnej bluzy nie przywodziła na myśl sennego ukojenia po trudach a oddech śpiącej bestii w każdej chwili gotowej rzucić się na tego, kto ośmieli się przerwać jej sen. Haruno zmrużyła suche, zmęczone oczy i lekko poruszyła odrętwiałymi kończynami. Uchiha momentalnie otworzył oczy i podniósł się do pozycji siedzącej niemal nie wybijając zaskoczonej medyczce wszystkich zębów.
- Zasnąłem - Itachi był poruszony. Sakura nie rozpoznała tego po jego jak zawsze spokojnym głosie - przebywała z nim już na tyle długo by umieć wychwycić wzrokiem niemal niezauważalną mimikę twarzy i lekkie mrużenie skośnych, przenikliwych oczu.
- Tylko na moment - odparła uspokajająco. Kłamstwo spłynęło lekko po jej wargach. Sakura potrafiła kłamać doskonale - była przecież lekarzem. Zmarszczył brwi; słońce było już niemal w połowie swej wędrówki po nieboskłonie.
- Dawno już nie spałem tak spokojnie - powiedział jakby do siebie. Sakura nie widziała go jeszcze takiego, kładła to jednak na karb zmęczenia po forsownym marszu i nocy na świeżym powietrzu. Dziwne spojrzenia jakie raz zarazem posyłał jej Uchiha umykały jej uwadze - za bardzo zajęta była szybkim konsumowaniem jabłka będącego jej śniadaniem w przerwie między rozcieraniem wciąż jeszcze obolałych po niewygodniej pozycji kończyn i przygotowywaniu się do dalszej drogi.
Zebranie się do dłuższej podróży poszło im zresztą nadzwyczaj szybko na co złożyła się  po pierwsze wielkie doświadczenie Itachiego w podróżowaniu, po drugie to, że w pobliżu nie była źródła wody nie było więc okazji do długiej porannej toalety oraz po trzecie - lecz nie mniej ważne - oboje nie byli zwolennikami zbyt długich posiłków. Sakura dziękowała bogom za zabranie olbrzymich zapasów żywności, której nie trzeba było przygotować, podejrzewała bowiem, że jeżeli  powstanie jakaś trucizna na którą nie znajdzie antidotum to z pewnością będzie to upichcone przez nią pewnego dnia pożywne śniadanko.
Dalsza podróż mijała im szybko i bez niechcianych przygód bo jeśli nawet w lesie tym czaili się jacyś bandyci to jedno spojrzenie na kroczącego spokojnie po trakcie Itachiego wystarczyło by zrozumieli, że dziś rozboju nie będzie. Gdy więc po kilku godzinach Sakura zaczęła wyczuwać dziwny odór (co to za bandyci atakujący smrodem?) zawahała się.
- Czujesz ten smród? - zapytała marszcząc nos i mrużąc oczy. Zachodzące słońce świeciło jej prosto w twarz.
- Tak - Itachi jak zawsze nie wydawał się poruszony. - To cywilizacja.

***

Przez długie miesiące Sakura była przekonana, że to z Konohą wojna obeszła się nie łaskawie, ale widząc skalę zniszczeń w tej zapomnianej przez bogów osadzie zawstydziła się własnego egoizmu. Zniszczone domy i wciąż jeszcze nieuprzątnięty gruz tonęły w niesamowitym wręcz smrodzie świń skotłowanych po parę w byle jak skleconych zagrodach obok brudnych, prowizorycznych drewnianych chatach. Jeśli w Konosze działania zbrojne doprowadziły do zacofania i zastoju gospodarczego to w bardziej odległych prowincjach życie cofnęło się o sto lat. Sakura pomyślała, że Narto powinien o tym wiedzieć, szybko jednak zdała sobie z sprawę, że nie wiadomo czy i kiedy znów ujrzy dawnego przyjaciela.
- Myślisz, że Sasuke jest w takim miejscu? - zwątpiła Sakura, Itachi jednak wzruszył ramionami z nieodgadnioną miną i ruszył w kierunku, jednego z najmniej rozwalonych murowanych budynków nad którym unosił się szyld oberży "Pod pijanym smokiem", zapach zupy rybnej i sake oraz szmer podpitych głosów. Ostatecznie to Uchiha był bardziej doświadczonym ninaja i osobą bywałą w świecie. Sakura mimo wielu przygód pochwalić się mogła tylko jedną naprawdę daleką podróżą. Wojną.
Proste i solidne, choć nieco już obdrapane i nienaoliwione drzwi skrzypnęły w zawiasach. gdy Itachi pociągnął za klamkę i jako prawdziwy dżentelmen przepuścił Haruno w drzwiach. Wnętrze budynku było równie obskurne jak jego fasada a kurz unoszący się w powietrzu uwydatniały porozwieszane tu i ówdzie niemiłosiernie kopcące lampki naftowe.
- Mówiłam ci już, że Sasuke nigdy nie... - zaczęła pewnym tonem medyczka i momentalnie przerwała, parując cios katany dwoma kunai w mgnieniu oka wyciągniętymi z kabury na udzie. Zatrzymane ostrze zafalowało, ale Sakura nie czekała na kolejny ruch bezczelnego napastnika i nim - bardzo opiekuńczy zresztą Itachi - zdążył aktywować swe rodowe kekkei genkai doskoczyła do agresora i korzystając z ledwie ułamka swej monstrualnej siły wykręciła mu dłoń.
- Braciszku - powiedział rozbawiony Itachi. Katana wypadła z ręki Sasuke i z cichym szelestem wbiła się w podłogę. Dzbanuszki z sake, które wypadły przechodzącej obok zszokowanej służącej swoje spotkanie z podłogą zaakcentowały nieco głośniej. Zapadła cisza. Niezręczna i przerywana jedynie świszczącym oddechem - chorej widocznie na płuca - grubej oberżystki.
- Jesteście prawdziwi - Sasuke bardzo starał się ukryć zaskoczenie - Byłem pewien, że to kolejny majak spowodowany przez tę dziwkę, którą przygruchał sobie Suigetsu.
Sakura zrobiła głupią minę, a Itachi uniósł brew.
- Siadajcie - Sasuke gestem zaprosił ich do najbliższego stolika i skinął na służącą by doniosła sake - widzę, że mamy sobie wiele do opowiedzenia.
W oszczędnych słowach wyjaśnił im istotę problemu oraz podzielił się zdobytymi informacjami. Sakura była zaskoczona z jakim szacunkiem i uznaniem Sasuke odnosi się do brata jednocześnie wciąż pozostając największym socjopatą jakiego w życiu widziała.
- Od jakiegoś szemranego typa usłyszałeś, że przywódca lokalnej mafii, Hamada, ma kontakt z Suigetsu i według ciebie najlepsze co możemy zrobić to go złapać i torturami dowiedzieć się gdzie jest twój przyjaciel i zakończyć ten nonsens - Sakura upewniła się czy dobrze usłyszała.
- Nie wy - zaperzył się Sasuke, oburzony perspektywą przyjęcia pomocy - Ja mam to zrobić. Ale pozwalam wam mi towarzyszyć.
Dodał łaskawszym tonem Sasuke. Sakura wstrzymała kpiące parsknięcie, a Itachi starał się powstrzymać uśmiech.
- Zatrzymamy się tu na noc a jutro złapiemy tego Hamadę kiedy przyjdzie po haracz - postanowił dyplomatycznie najstarszy Uchiha.
Sasuke i Sakura niemo przytaknęli. Haruno nie zadała  sobie nawet trudu by odprowadzić braci ruszających do kontuaru wynająć pokoje wzrokiem zajęta dość średniego sortu sake i bimbrem uradowana, że może się napić nie obrzucana oceniającymi spojrzeniami. Siedząc na straży plecaków bawiła się iście doskonale.
- Witaj, w czym mogę pomóc, kochaniutki? - Rumiana, zażywna kobieta o spracowanych dłoniach i matczynym uśmiechu ewidentnie nie wiedziała z kim ma do czynienia. Sasuke najeżył się i posłał kobiecie złe i obiecujące wiele niekoniecznie przyjemnych czynności spojrzenie. Na ustach Itachiego błąkał się niewyraźny kpiący uśmieszek.
- Chcę wynająć... - rozpoczął władczo młodszy Uchiha.
-...dwa pokoje - dokończył Itachi nieznacznie wysuwając się zza młodszego brata - najlepsze, jakie masz.
- W tym może być pokój małżeński? - Oberżystka aż zatarła ręce na szykujący się dobry interes i spojrzała znacząco na Sakurę sączącą sake przy stoliku i pilnującą bagaży. Sasuke już otwierał usta by ostro przywołać kobietę do porządku, ale starszy brat go ubiegł.
- Może być - Itachi zdawał się doskonale bawić sytuacją - Dorzuć też kilka butelek sake.
Widząc pałające mordem spojrzenie Sasuke kobieta utraciła chęć negocjacji ceny i za dość dobrą jak na tego rodzaju usługę zapłacili niezbyt wygórowaną kwotę w całości pokrytą obietnicą uleczenia płuc oberżystki przez wykwalifikowaną medyczkę i  gotówką Sakury - jeszcze za czasów jej świetnie rozwijającej się kariery - którą to odkładała na czarną godzinę.
Itachi skinął głową i Haruno obwieszona tobołkami i plecakami ruszyła za nimi w stronę dość krętych i niepewnie wyglądających obłoconych schodów po drodze pociągając jeszcze prosto z butelki ostatni łyk sake. Braciom nie przeszkadzała wizja dość niepozornej, drobnej kobietki niosącej za nich  bagaże, zdawali sobie bowiem sprawę z nadludzkiej siły medyczki, jednak oberżystka wręcz zafalowała swym wielkim cielskiem z oburzenia i gniewnie syknęła na braci.  Chyba to właśnie pod wpływem tego syknięcia i nagłego przypływu dżentelmenerii oszołomiony Sasuke rzucił się otworzyć drzwi pokoju przed Sakurą. Medyczka spojrzała na niego dziwnie i głośno westchnęła widząc rozciągający się przed nią widok Itachi zaś bez żenady trącił brata ramieniem, dając znać by ten sobie poszedł.
- Haruno na pewno jest pod wrażeniem twoich doskonałych manier - stwierdził starszy Uchiha przytrzymując dłonią drzwi i nie przestając się nieładnie uśmiechać - ale to chyba moment kiedy muszę ci powiedzieć: czas już iść spać, braciszku.
Zanim oniemiały z oburzenia Sasuke zdążył się odezwać Itachi dokładnie tak jak za czasów dzieciństwa lekko puknął go palcem w czoło i zamknął drzwi przed nosem.
Pokój istotnie był "małżeński" - dawały to poznać jaskrawe gołąbki i serduszka na odłażącej od ścian taniej tapecie i wątpliwej jakości jarmarczna czerwonkawa pościel z dużą ilością zakładek i falbanek byle jak narzucona na ogromne łoże zdolne zdaniem Itachiego pomieścić przynajmniej pięć osób. Upiorna lampka nocna z świecącym amorkiem i mnóstwem frędzelków na kloszu dopełniała całość.
Widząc te wspaniałości Itachi z lekkimi zawrotami głowy, cokolwiek trzeźwo pomyślał, że skoro to jest najlepszy pokój to nie chciałby widzieć najgorszego i że z dwojga złego wolałby spędzić kolejną noc na ziemi.
- Sasuke się wściekł? - krzyknęła zza drzwi łazienki Sakura.
- Większość naszych braterskich relacji opiera się na tym, że jeden z nas wścieka się na drugiego - odparł filozoficznie, szukając w plecaku medyczki papierosów i alkoholu.
- Zapewne masz rację. - Sakura wynurzyła się z łazienki już przebrana i odświeżona. Czarny strój podróżny zbliżony wyglądem do tego, który nosiła będąc dowódcą ANBU zmieniła na szeroką - i o zgrozo wyglądającą na męską - koszulkę oraz krótkie spodenki. Odrobinę ciemniejsze, wilgotne włosy opadały lśniącymi kaskadami na plecy. Brew Itachiego powędrowała w górę.
- To koszulka Naruto - bąknęła wyjaśniająco zażenowana Sakura, zrozpaczona, że o tak przyziemnych sprawach jak damska, przyzwoita piżama nie pomyślała wcześniej. - Dał mi ją kiedyś na trenigu i...
Plątała się bezradnie. Uchiha ruszył ku niej.
- Dam ci ładniejszą - skwitował z rozbrajającym uśmiechem i - mijając ją w drzwiach łazienki - delikatnie odgarnął opadający na jej zszokowaną twarz bladoróżowy kosmyk włosów.

***
Zgodnie z obietnicą świeżutki rozdział, chyba nawet troszkę dłuższy niż ostatnie wpisy. Mam nadzieję, że wam się podobał. :)

Rozdział 9

Kolejne dni po największym w historii powojennej Konohy grupowym pogrzebie były dla Sakury ciągiem wrzaskliwych urywanych i nic nieznaczących scen pełnych wszechogarniającego wioskę odoru spalenizny, krwi i rozkładu przyjmowanych przez różowowłosą z całą obojętnością narkotycznego zobojętnienia. To właśnie perhydrolium pomogło jej przetrwać szalone, pełne zwątpienia i beznadziei noce w szpitalu, chłód i wyrzuty Naruto czy nawet poczucie samotności. Po wstawiennictwie za braćmi Uchiha najlepsza medyczka świata została zdegradowana do roli nic nie znaczącego personelu szpitalnego, tracąc wpływ na życie wioski, własny oddział ANBU i  najlepszego przyjaciela w postaci hokage. Najwyraźniej jednak i tego było za mało by wystarczająco ukarać ją za niesubordynację.

Sakura westchnęła i bacznie spojrzała w błękitne oczy najwyższego urzędnika wioski, szukając śladu wahania czy sympatii. Dostrzegła jedynie ból.

- Nie możesz tego zrobić - powiedziała cicho i kategorycznie. - Nie masz prawa pozbawiać mnie możliwości wykonywania zawodu. Nie z powodów politycznych.

- Mogę, Sakura. Broniąc Sasuke i Itachiego sama ukręciłaś sobie sznur na szyję, a tamten pokiereszowany w ich obronie ninaja jest twoim gwoździem do trumny. Kino żąda procesu, a klan Hyuuga wysunięcia konsekwencji w związku z..

- To nie ich wina, Naruto - przerwała, patrząc w olbrzymie okno za jego plecami. Błękitne niebo nie pasowało do nastrojów Konoszan. Błękitne oczy Naruto nie pasowy do smutku czającego się w jego duszy.

- Przykro mi, Sakura. Ktoś musi za to zapłacić, a to wy wyszliście przed szereg. Żądają dla was aresztu, Sakura. Sądu Wojskowego. Twierdzą, że Uchiha nie mogą zostać na wolności, że byli w zmowie z Suigetsu. Wysyłając Sasuke na długoterminową misję tylko odwlekłem problem w czasie... jednak nie na długo. Nie mogę bronić was w nieskończoność. Dlatego jestem zmuszony pozbawić was prawa do wykonywania zawodu, dzięki temu dostaniecie lżejszy wymiar kary za...

- Niewinność? - wyszeptała, przenosząc pusty wzrok na twarz hokage - poświęcisz nas?

- Nic na to nie poradzę, Sakura, ja... - przełknął ślinę i odchrząknął - Ja muszę coś poświęcić. Na tym polega władza. Proszę o zwrot twojej opaski, Sakuro Haruno.

Roześmiała się histerycznie wciąż jeszcze wierząc, że to wszystko jest tylko głupim żartem idioty z którym uczyła się swoich pierwszych jutsu. Wzrok hokage był jednak nieugięty. Drżącą dłonią sięgnęła ku włosom i delikatnie ściągnęła ochraniacz z wyrytym symbolem Wioski Ukrytej w Liściach. Teraz, kiedy trzymała ten lekki strzęp materii i metalu w dłoniach wydawał jej się dziwnie mały jak na symbol poświęcenia wiosce, pokonanych trudności i wszystkich tych przeżytych przygód. Symbol walki i nadziei, dzieciństwa i planów na starość. Symbol miłości i przyjaźni. Symbol całego jej dotychczasowego życia. Przejechała palcem po wyrytym na nim znaku. To tylko kawałek metalu... tylko.. Przeszłość.

- Sakura... - głos Naruto wyrwał ją z zamyślenia.

Opaska ninaja wypadła jej z dłoni i głucho uderzyła o blat biurka. Jestem cywilem - pomyślała Sakura Haruno patrząc w błękitne, smutne oczy najlepszego przyjaciela. Długie, męczące operacje, zapach krwi i żelaza, ból i strach - to wszystko było już za nią. Jestem wolna - zdała sobie sprawę, szybko jednak w miejsce ulotnego widma wojny i nieludzkiego wysiłku pojawiła się pustka. Nie było już powodów dla których musiała zrobić cokolwiek ze swoim życiem. Nie było sensu mierzenia się ze swymi demonami skoro jedyne, co mogła tym osiągnąć to przedłużenie marnej, nic nie wartej egzystencji. Nie było celu.  Jestem nikim.

- Proszę o pozwolenie na opuszczenie wioski, wielmożny hokage. - Spokojnie wypowiedziane słowa zabrzmiały w uszach Naruto jak obelga. Teraz jednak nie mógł jej zatrzymać - odbierając jej stanowisko medyka spalił za sobą wszystkie mosty. Nawet opuszczając Wioskę w stanie wojennym Sakura nie popełniałby zdrady stanu i nie stałaby się missing ninaja skazując się na śmierć, a jedynie wykroczenie karane grzywną ze względu na status cywila. Pomoże jej chociaż w tym.

- Udzielam. - Bez słowa obróciła się i skierowała się ku drzwiom, nie zadając sobie nawet trudu by się pożegnać. Nie obejrzała się za siebie. Nie widziała bólu w oczach Naruto, tego jak pobladła jego twarz i o wiele zbyt mocno zaciśnięte w pięści dłonie, jak zagryzł do krwi wargi. Patrzyła prosto przed siebie, wolno i niepewnie stawiając kroki. Jestem nikim - powtórzyła w myślach stawiając kolejny krok.  Uzumaki patrzył jak Haruno z wolna prostuje wątłe ramiona i pomyślał, że jest najodważniejszą osobą jaką znał - samotnie chwytająca życie za rogi dłońmi z śladami igieł na nadgarstkach. Mam jednak całe swoje życie na to, by stać się kimś. Przekroczyła próg. Uniosła dumnie głowę i ruszyła do domu. Do Itachiego.

***

W mieszkaniu Sakury wszystko było jak spod igły i to mimo tego, że mieszkała w nim już od dłuższego czasu. Nieużywana sofa, puchaty dywan po którym nikt się nie przechadzał, świecąca pustkami kuchnia... Itachi czuł się tu jak w udającej prawdziwy dom ekspozycji w jakimś większym domu towarowym. Jedynie sypialnia sprawiała wrażenie jako tako zamieszkanej - głównie przez piętrzące się na podłodze niedopałki papierosów ledwie widoczne w nikłym świetle przezierającym się przez grube aksamitne zasłony.

Właśnie to pomieszczenie lubił najbardziej choćby za sam fakt, że widoczna w nim była jej obecność. Duch Sakury był w skotłowanej podczas koszmarnych snów pościeli, w rozrzuconych podczas bezsennych nocy niedopałkach, w zakrwawionych ubraniach, które rzucone w kąt spokojnie czekały na pranie. Rozbebeszona szafa z ubraniami i rozłożone na podłodze zwoje tylko dopełniały wrażenia artystycznego nieładu. Jedynie mała szafeczka nocna wyglądała porządnie do niej też skierował swe kroki i bez żenady zajrzał do środka. Kilka butelek sake, nieco kurzu, dwie pełne i jedna do połowy pusta paczka papierosów, niedojedzone, zgnite jabłko... I dość duże pudełko wypchane po brzegi strzykawkami. Sięgnął po jedną i powoli obracał w dłoniach, a przeźroczysty, nieco rzadszy od wody płyn zachlupotał cicho w plastikowym tłoczku.

Drzwi wejściowe trzasnęły - to Sakura wróciła już z spotkania z Naruto. Uchiha odbył swoje już rano nie był więc ciekaw jego wyników. Zwykle tak przyjacielski hokage nie pozostawił mu zbyt wiele do wyboru. Alternatywą sądu za podejrzenie o szpiegostwo (śmiechu warte!) było niezwłoczne opuszczenie po cichu wioski. Schował małą strzykawkę do kieszeni i sztywno przysiadł na łóżku, zamykając nogą szafkę.  Odgłos ściąganych w małym, ciemnym przedpokoju butów zastąpiły trudny do uchwycenia dźwięk szybkich kroków na kafelkowej podłodze przytulnej kuchni. Głuchy dźwięk otwieranej lodówki i ciche "cholera" sprawiło, że Uchiha zrozumiał, że obiadu dziś nie będzie. Po chwili stała już przed nim w drzwiach sypialni.

- Jaką karę dostałaś tym razem? - Itachi Uchiha nie był człowiekiem, który wierzył w sens powitań. Prychnęła.
- Dzięki tobie i Sasuke - podkreśliła, przestępując z nogi na nogę - zabrali mi prawo do wykonywania zawodu.
- Biorąc pod uwagę ilość ofiar ostatnich ataków odbieranie sobie dobrze wyszkolonego medyka to strzał w kolano... - mruknął. Itachiego zawsze bawił brak logiki w działaniach starszyzny, Sakurze nie było jednak do śmiechu.
Parsknęła jak wściekły kot i chcąc oprzeć się o framugę drzwi zahaczyła o wystającą listwę i lekko zadrasnęła się w ramię. Syknęła z bólu i mimowolnie wzdrygnęła się na widok pojawiającej się krwi.

- Bolało? - zapytał przyglądając się bacznie jej niewesołej minie.Westchnęła, wiedząc, że mężczyźnie nie chodzi o małą rankę na ramieniu, a o zniszczenie relacji z hokage. 

- Zawsze jest jakiś ból. -  stwierdziła zamyślona,  nerwowo przeczesując dłonią włosy; brak ochraniacza sprawiał, że czuła się naga.

- Nawet kiedy nikt nie próbuje cię zabić, życie bywa skomplikowane - stwierdził filozoficznie Uchiha i zrobił jej miejsce na łóżku. Zrezygnowana usiadła obok niego. Mimo, że nie robili tego już pierwszy raz siedzenie w tak jednoznacznym miejscu z Uchihą sprawiało, że miała ciarki na plecach - sposób w jaki na nią patrzył, wyraz jego pociągłej,bladej twarzy, którą przecinał kpiący o uśmiech, dodający tylko jego posiadaczowi jakiegoś magnetycznego uroku. Delikatnie przesunęła się kilka centymetrów w jego stronę.

- Co planujesz? - rzucił, patrząc na nią badawczo. Zbladła i nerwowo przeczesała włosy.

- Hę? - wydukała. Itachi wyciągnął rękę i delikatnie przejechał nią po jej włosach przy okazji zagarniając niesforne różowe kosmyki za ucho Haruno. Zadrżała pod jego dotykiem. Wyblakłe zielone oczy spojrzały na niego z ciekawością. Jeszcze nie.

- Co planujesz zrobić ze swoją przepustką? - Szelmowsko zmrużył oczy, nie przestając się uśmiechać. - Bo zakładam, że podobnie jak ja dostałaś ciche pozwolenie na opuszczenie wioski. Zapalisz?

Zmarszczyła brwi, ale przyjęła przypalonego już papierosa i zaciągnęła się. Teraz mogła się odprężyć. Przeciągnęła się  i oparła o wezgłowie łóżka. Z Itachim wszystko było łatwiejsze. Jego nienachalna obecność przy niej zdawała się być taka...Naturalna.

- Czyżbyś miał jakieś plany, Itachi Uchiha? - zapytała nonszalancko. Wypuścił dym z ust i delikatnie strzepnął wypalony popiół do kubka stojącego na szafce nocnej. Uśmiechnięta buźka wymalowana na naczyniu zdawała się patrzyć na niego z rozbawieniem i litością. 

- Myślałem o Sasuke - wyznał, bawiąc się poszewką w różyczki, której Sakura szczerze nie znosiła, a którą kupiła jej kiedyś matka w jednej z swych podróży. Skinęła głową by mówił dalej. - Naruto wysłał go na pożal się boże misję wywiadowczą, choć wszyscy wiemy, że mój młodszy brat prędzej wstąpi do zakonu niż porzuci wyrównanie rachunków z Suigetsu na rzecz szukania wrogich oddziałów w dawno zapomnianych przez bogów i ludzi osadach. Ten jego dawny kompan... Myślę, że wiąże się za tym coś głębszego. Sasuke może potrzebować mojej pomocy.

-  Mamy mu... pomóc? - Sakura zdawała się być tak zdziwiona podobną koncepcją, że pozwoliła by popiół z papierosa spadł na purpurowy dywan. Itachi uśmiechnął się sardonicznie.

- Niektórzy twierdzą - Tu skinął głową w jej stronę - że dla mojego brata najtrudniejszym słowem jest "przepraszam", jednak jeśli poznać go trochę lepiej okaże się, że to "pomóż" nie może mu przejść przez usta.

***

Sasuke był sam. Po raz kolejny.
Samotność jakiej doświadczał na tym zapomnianym przez bogów i ludzi leśnym wygwizdowie działa na niego kojąco, była balsamem na znużoną zbyt długim przebywaniem w Wiosce Ukrytej w Liściach i zmęczoną masakrą jaka dokonana została w dzień jego urodzin duszą. Zdaniem Sasuke Naruto wyrządził mu niemałą przysługę wręcz wykopując go z wioski, zaledwie kilka godzin po tamtym okropnym zdarzeniu. Dzięki temu uniknął uczestnictwa w pogrzebach, morza nieszczerego żalu i łez, które niewątpliwie musiałby wylać by udobruchać Konoszan. Dzięki wstawiennictwu Sakury udało mu się wyjść z całej sytuacji bez szwanku, jedynie z małym podejrzeniem o spisek, zdradę wioski i szpiegostwo. Wciąż jeszcze był pod wrażeniem tego, jak dawna koleżanka z drużyny stanęła murem za nim i Itachim. Sasuke bardzo był ciekaw na ile miały na to wpływ podchody do medyczki jego starszego brata, a na ile jej (niewątpliwa przecież!) słabość do niego, Sasuke, która to trwała już od dzieciństwa.
Długo jeszcze oddawałby się podobnym rozważaniom, idąc tym ciemnym leśnym traktem, gdyby nie dochodzący z gęstwy lasu pisk, przeciągły, urywany przywodzący mu na myśl zaszczute zwierzę lub płaczącą kobietę. Zdecydowanie ruszył w kierunku hałasu, wprawnie przezierając się przez chaszcze i niskie gałęzie liściastych drzew. Nie był niepoprawnym altruistą, nie liczył na to, że pomoże niewieście - prędzej miał nadzieję na zabicie nudy i ukaranie ewentualnych przeciwników za zakłócanie jego spokoju. W miarę jak im dalej wchodził w gęstwę drzew i krzewów tym urywane jęki zyskiwały na sile i stawały się coraz bardziej nieludzkie. Wbrew sobie przyspieszył kroku, pozwalając by gałęzie chłostały mu policzki a maleńkie cierniowe gałązki czepiały się o ubranie.
Zwolnił i przystanął zdając sobie sprawę, że jest już na miejscu i cicho wyjął katanę zza pasa czujnie rozglądając się wokół - w krzakach nieopodal zauważył jakiś ruch.
Rudy kłębek czegoś zaszczekał płaczliwie i po raz ostatni spróbował wyrwać się z potrzasku dokumentnie rozrywając sobie przy okazji mięśnie nogi. Sasuke podszedł bliżej teraz już spokojnie rozcinając krzaki kataną.
A więc nie ma tu nikogo - zauważył z ulgą, widząc, że głos cierpiącej kobiety był tylko piskiem lisa schwytanego w sidła. Samotność... jakże za tym tęskniłem - pomyślał młody Uchiha. Największe kłamstwa zostawiamy bowiem dla samych siebie. Spokojnie pochylił się nad cierpiącym zwierzęciem i delikatnie pogłaskał je po grzbiecie. Brązowe ślepia lisa pełne były bólu, jednak Uchiha zauważył w nich też coś z błagania, z pierwotnej prośby o uwolnienie od cierpienia, Lis szczęknął płaczliwie.
-Spokojnie, mój mały... - mruczał uspokajającym tonem, gładząc lśniące rude futerko przy akompaniamencie jęków zwierzątka - spokojnie...
Katana opadł na czaszkę zwierzęcia nagle i niespodziewanie, dając mu rychłą i niemal bezbolesną śmierć. Krew lekko trysnęła na białą koszulę Uchihy, który na ten widok skrzywił się nieznacznie.
- Przynajmniej już cię nie boli, mój mały - zwrócił się do zwłok, wycierając jednocześnie ostrze o futro zwierzęcia. - Przynajmniej już jesteś cicho..
Tak jak się tego spodziewał lis nie odpowiedział, choć w jego oczach Sasuke dostrzegł niemy wyrzut.  Źle ze mną - pomyślał z rozbawieniem - Źle ze mną, skoro tłumaczę się zwłokom.  Oczywiście, mógł zabrać ranne zwierze do lecznicy, czy nawet wykurować je o własnych siłach. Ale nie chciał się przywiązywać, bał się rozczarowania i niepewności związanych z opieką nad inną istotą, z troski, Nie chciał by coś go spowalniało. Nie potrzebował towarzystwa, a jedynie jasno wytyczonego celu. Tak mu się przynajmniej wydawało.

Sasuke pogrążył się w ciszy i samotności. Po raz kolejny.

***

Widok ze wzgórza był znakomity, a promienie zachodzącego słońca leniwie zatapiającego się w potężnych koronach drzew na skraju widnokręgu tylko dodawały mu uroku. Przystanęli by niemo pożegnać się z wioską. Kolejny etap życia dobiegał końca. Bo przecież nie możesz się rozwijać, jeśli ciągle określa cię ten sam zbiór zastygłych w bezruchu chwil, do których wciąż powracasz. Może jedyny sposób by żyć to ucieczka? Ciągle do przodu...  Westchnęła.

Twarze wyryte w skale patrzyły na nią obojętnie i obco, jakby zdawały sobie sprawę z tego co zamierza zrobić, a pola treningowe, szpital czy ten tak wiele kiedyś dla niej znaczący park wręcz przyzywały ją i nęciły możliwością powrotu, zakopania się w starym, wygodnie obojętnym życiu.

- Kocham to miejsce - powiedziała z prostotą Sakura patrząc na rozciągający się przed nią obraz Konohy. Z dala nie widać było zniszczeń a jedynie ciemne smugi dymów - jedyne skazy na idyllicznym widoczku rodem z pocztówek. Przez jedną krótką chwilę pozwoliła sobie na wspomnienie miejsca, którym Konoha była kiedyś. D o m. Niezniszczony, niezszargany wichrami wojny, nie skąpany we krwi niewinnych. D o m. Pełen ludzi, którzy już dawno nie żyli, przyjaciół i och, jakże kochanych wrogów-rywali. D o m. Miejsce, którego już nie ma.

- Zbyt dużo tu ANBU. - Uchiha skinął głową w stronę dość jeszcze oddalonego oddziału patrolującego okolice wioski. Zmrużyła puste zielone oczy nie odrywając wzroku od wioski i poprawiła szelki dużego, czarnego plecaka.

- Wrócimy tu jeszcze.

Ruszyli na zachód. Za nimi był dom a przed nimi było wszystko.

***

Zgodnie z obietnicą oto napisany dla was naprędce rozdział mikołajkowy. Nie mam pojęcia czy Wam się spodoba - po tak długiej przerwie od pisania pewnie nie idzie mi to tak dobrze jak kiedyś. Jeszcze raz bardzo dziękuję za motywację -  nie ma chyba nic lepszego niż wiedzieć, że to co się pisze dla przyjemności naprawdę jest przez kogoś docenione.  :)
Kolejny rozdział ukarze się mniej więcej w między świętami a Nowym Rokiem :)
Ekhem, tak inspirowałam się pewną piosenką pisząc ten rozdział ^^

Żyję

Zacznę od tego, że jestem w szoku, że ktokolwiek jeszcze tu zagląda i niesamowicie mi pochlebia, że są osoby, które chciałyby poznać dalsze losy moich bohaterów. Strasznie to wszystko miłe i pewnie to wasza zasługa, że w ogóle piszę ten wpis. Do rzeczy! Ciągu dalszego miało  nie być - straciłam zapał, niewiele osób czytało moje wypowiedzi, a przez nawał innych zajęć nie miałam czasu by pisać dla siebie. Skoro jednak ktokolwiek zadał sobie trud by skomentować coś na dawno opuszczonym blogu to nie mogę go zawieść. Niedługo pojawi się kolejny rozdział. Długi. Ze wszystkim tym, co lubicie najbardziej. I nie, mówiąc niedługo nie mam na myśli kwietnia ^^ Na waszym miejscu zajrzałabym tu w okolicach Mikołajek. 

Kończąc ten przydługi wpis, dziękuję tym osobom, które napisały. Właśnie siadam do pisania czegoś specjalnie dla Was :)

Rozdział 8

Poranek jaki nastał po najkrwawszej od zakończenia wojny nocy był słoneczny i ciepły, wręcz groteskowo zadając kłam powszechnie panującym nastrojom. Szary dym z gruzów leniwie rozmywał się nad nieskazitelnie błękitnym niebem, zapach krwi i kwitnących kwiatów nieprzyjemnie mieszały się w powietrzu, doprowadzając ocalałych do szaleństwa.
Naruto przełknął gorzki łyk kawy, przetarł zmęczone oczy i odszedł od okna budynku Rady Konohy. Nadal nie miał sensownego raportu o stanie murów miejskich, ilości zabitych i ewentualnych szkodach. Nadal nie wiedział gdzie jest Sakura. Nie śpiąc i nie jedząc pracował po omacku najpierw organizując zwarte odziały patrolujące teren, umieszczając cywilów w bezpiecznych schronach, rannych w - dzięki bogom - ocalałym szpitalu. Wioska jednak była słaba. Jak mógł nie zadbać należycie o byt tysięcy ludzi? Jak mógł stworzyć tak doskonałą okazję do ataku? Czy organizacja urodzin dla przyjaciela była ważniejsza niż życie mieszkańców wioski? Głupi, dziecinny Naruto. Tępy jak stary kunai. Miał ochotę się uderzyć. Musi być twardszy, silniejszy, bardziej stanowczy. Tyle rzeczy musi w sobie zmienić. Tylu cech się pozbyć.Wiedział, że prawdziwa siła wymaga poświęcenia, że każda słabość ma swoją cenę. Ceną jego beztroski, rachunkiem za urodziny Sasuke Uchihy było życie wciąż jeszcze nieznanej liczny ofiar.
Kolejny łyk gorzkiej kawy. Chciałby się napić czegoś mocniejszego. Ale nie może. Nie chce być jeszcze większym słabeuszem.
Ciche skrzypnięcie dębowej podłogi i nikły zapach fiołków wyrwały go z zadumy. Hinata Hyuuga piękna jak wiosenny poranek, umyta i odświeżona, w swym białym stroju do walki umieściła na jego biurku tacę z kanapkami i sokiem pomarańczowym.
- Dzień dobry, Naruto-kun. Powinieneś coś zjeść. - wydukała nieśmiało nieodrywając jednak spojrzenia od jego zmęczonych oczu. Nie odezwał się. Kanapki i sok - pomyślał Naruto zaciskając ręce w pięści by nie rzucić jej tacą w twarz - tyle ludzi, którzy stracili dom, tyle ofiar, rannych, cierpiących. Miał jeść kiedy gdzieś jego ludzie, może w tej chwili umierali? Poczuł ciepłą, pachnącą i delikatną rękę na swoim ramieniu.
- To nie twoja wina, Naruto-kun - odezwała się cicho Hyuuga, gładząc go lekko po ramieniu. - Sytuacja już prawie opanowana, a niedługo na pewno znajdziemy sprawców.
Mówi do mnie jak do dziecka - pomyślał. Zalała go fala niewytłumaczalnej złości, frustracji. Miał ochotę ją uderzyć, zetrzeć z jej białej twarzy ten wyraz troski, odsunąć od siebie jej mdlące wsparcie. Tak, był niesprawiedliwy i jeszcze bardziej go to nakręcało, a zapach fiołków, którymi pachniały jej piękne, zadbane włosy doprowadzał go do szaleństwa. Kochała go a on nie potrafił tego docenić ani wykorzystać. Zastanawiał się przez moment czy właśnie to czuje przy nim Sakura, gdy wpatruje się w nią maślanym wzrokiem. Pomyślał o zapachu wiśni i bladej, pustej twarzy medyczki, jej ciepłym uśmiechu i dziwnie obojętnych oczach. Weź się w garść. Gwałtownie strzepnął z ramienia rękę Hyuugi.
- Odejdź - chrypnął, starając się nie patrzeć jej w oczy. Białe, smutne pełne miłości oczy. Wiedział, że ich wyraz zapamiętałby do końca życia. Odskoczyła od niego jakby ją uderzył i ruszyła do drzwi. Naruto znów wziął łyk gorzkiej, niedobrej kawy. Westchnął. Ostatnia chwila słabości.
- Hinata? - Zatrzymała się wpół kroku.
- Tak, Naruto-kun? - zapytała z nadzieją.
- Czy... czy są jakieś wieści o Sakurze Haruno?
Skurczyła się w sobie jak ktoś, kto dostaje cios pięścią w brzuch. Zaraz jednak wyprostowała się z godnością. Hinata Hyuuga miała swoją dumę.
- Nie hokage-sama - odparła cicho - nic mi o niej nie wiadomo.
 Odeszła.
***
Obudziły ją promienie słońca bezczelnie przezierające przez szczelinę między grubymi zasłonami z czerwonego aksamitu, które razem z Naruto zawieszali po pijaku pewnego pięknego zimowego wieczora.W innym życiu. Wspomnienia z dni minionych (szczęśliwych) i tych teraźniejszych (piekło) tworzyły w jej głowie groteskowy, zabójczy dla zdrowego rozsądku kalejdoskop zdarzeń, który w połączeniu z potwornym bólem głowy sprawiały, że jedyne czego pragnęła to po prostu zamknąć oczy uprzednio wstrzyknąwszy sobie w żyłę sporą dawkę jakiegoś w miarę działającego specyfiku.
- Obudziłaś się już. - Itachi jak zwykle nie bawił się w powitania.Chciała odpowiedzieć, odszczeknąć, zapytać co on tu właściwie robi, kazać mu spierdalać jednak zwyczajnie nie miała na to siły. - Zemdlałaś. - dodał odpowiadając na niezadane pytanie i bez skrępowania usiadł obok niej  i przykrył się burgundową kołdrą wygodnie rozciągając się na łóżku. Westchnęła ni to z oburzenia ni to z irytacji. Obrazki z bitwy wirowały jej przed oczami dziwnie odrealnione i przez to jeszcze bardziej niepokojące. Spojrzała na Itachiego; wyglądał zupełnie normalnie. Blada, pociągła twarz. Wąskie, wykrzywione w nieładnym uśmiechu usta. I wejrzenie diabła. Był przystojny, nie mogła temu zaprzeczyć, jednak daleko mu było do klasycznej urody Sasuke. Itachi miał węższą, bardziej szlachetną twarz, był też o wiele wyższy i mniej umięśniony od młodszego brata. I jego spojrzenie - pomyślała Sakura odwracając wzrok - jego spojrzenie też jest inne. Mroczniejsze.Pociągające. Złe.  Spojrzenie, które kpiąco prześlizgiwało się po jej bladej, zmęczonej twarzy na której ślady walki i makijażu pozostawiły brudne, brzydkie piętno.
 Podał jej papierosa, wygrzebanego zapewne z jej własnej szafki nocnej i gdy wzięła go do ust - cokolwiek niechętnie - z śmieszną w tej chwili kurtuazją przypalił. Zaciągnęła się w ciszy i zamknęła oczy. Lubiła cichą, nienachalną obecność Uchihy.
- Kiedy zemdlałaś już prawie świtało. Straciłaś za dużo chakry. Nie mogłem zostawić cię z tamtymi ludźmi w tym błocie i ruinach, więc zabrałem cię tutaj i zagroziłem, że jeżeli ktokolwiek zdradzi ANBU gdzie jesteś to oderżnę mu łeb. Najwyraźniej podziałało - dodał widząc jej zdziwione spojrzenie.
- Dlaczego?
Pytanie zawisło w powietrzu ciężkim od papierosowego dymu. Sama nie wiedząc dlaczego to robi lekko i boleśnie podniosła się na łóżku i oparła o niego by po chwili pozwolić żeby jego mocne, umięśnione ramię delikatnie i gwałtownie ją objęło. Poczuła zapach jego ciała, drogiej wody kolońskiej i potu. Itachi zesztywniał i napiął wszystkie mięśnie, zagryzł zęby i z niepasującą do niego delikatnością pogładził ją po ramieniu i plecach. Nie wiedział jak nazwać to szaleństwo jakie go ogarnęło przez tę małą, delikatną, zepsutą istotę. Teraz, w tej chwili nie była piękna. Jej blada twarz poznaczona sińcami i nie zmytym makijażem, jej białe, poharatane ręce, jej drżące, kruche ciało. Jej uśmiech, wesoły i obojętny. Jej oczy. Zielone i puste. Jej milczenie. Pożądanie? Szaleństwo? Obsesja? Co nie pozwalało mu zostawić jej tam, wśród rannych cywilów, w błocie i brudzie, co sprawiało, że był gotów zabić żeby tylko mogła odpocząć. Chciał być obok niej, z nią, chciał żyć. Chciał umrzeć razem z nią w długim bolesnym narkotykowym ciągu jeśli takie miałaby życzenie. Chciał ją zostawić, odejść, nie obrócić się ani razu i zapomnieć, że istniał kiedyś ktoś taki jak Sakara Haruno, o tak zielonych pustych oczach. Tak wiele chciał...
- Nie chcę żebyś umarła - powiedział tylko.
Mocniej oparła głowę na jego ramieniu i podała mu do połowy spalonego papierosa. Zaciągnął się i rozluźnił. Ze zdziwieniem odkrył, że jej obecność jest przyjemna. Oboje lubimy milczeć i torturować się wspomnieniami. Oboje jesteśmy zepsuci.
***
Letni poranek dwa dni po Północy Konohańskiej* - jak zwano na ulicach rzeź jakiej dokonały odziały nieuchwytnego Suigetsu kilkanaście minut po północy - był dusznym, parny i dziwnie cichy. Niebo, szczelnie skryte za grubymi, ciemno szarymi chmurami tylko w lekkim stopniu stanowiło odbicie nastrojów mieszkańców wioski powoli zbierających się na wielkim cmentarzu, przy starej kaplicy o lekko już zapadłym dachu.
Sakura przestąpiła z nogi na nogę. Jako jedna z najważniejszych osób w wiosce powinna stać obok Naruto odzianego w oficjalny strój hokage, Rady Konohy, teraz uszczuplonej o dwie osoby, i dowódców ANBU. Oni, elita wioski, stali na schodach kaplicy zwróceni twarzami do ludu, przed nimi na niewielkim placyku  sto osiemdziesiąt pięć ściśniętych na zbyt małym obszarze zbyt wiele nowych, prostych trumien, przed nimi, dalej na krańcach placyku niezliczona ilość milczących, posępnych ludzi, z wiązankami w rękach i niechęcią w oczach. Pamiętała chwilę, w której Naruto stwierdził, że na podwyższeniu nie ma miejsca dla żadnego Uchihy mimo, że byli teraz nominalnymi dowódcami jednostek ANBU. Klan Uchiha był po urodzinach Sasuke najbardziej znienawidzoną kastą w wiosce, stał niżej nawet niż przestępcy. Ludzie wiedzieli po kogo przyszła śmierć - argumentował Naruto - chcieli wypędzenia Uchihy z wioski, chcieli spokoju i zemsty. Uchiha jest niebezpieczny, mówili - relacjonował Naruto. To, że żadnego z nich nie zlinczowano należało tylko do zasług Sakury, która całym swoim autorytetem stanęła za braćmi. Uchiha zostali. Osoba, która namawiała do linczu utraciła kilka zębów, mały palec i chęci do tego projektu,  Sakura zaś utraciła miejsce w Radzie, ciepłą posadkę w ANBU i większość wpływów. Popełniła polityczne samobójstwo. Teraz, stojąc wśród cywili i zbierając niechętne spojrzenia odpowiadała tylko obojętnym, pustym wzrokiem. Czuła się wolna.
Widziała jak Uzumaki wzdycha przygnieciony nawałem obowiązków, widziała jak smutne były jego dobre, błękitne oczy.  Było jej go żal. Miał zadatki na dobrego człowieka, najwspanialszego wojownika w historii, ale rządzenie zabijało w nim radość życia i ideały. Jest zbyt dobrym człowiekiem by być dobrym władcą - pomyślała. Czuła na sobie jego pełen wyrzutu wzrok, ale nie zmieniła hardej postawy. Ostatecznie bracia Uchiha naprawdę nie są winni rzezi. Nawet jeśli Sasuke zachował się jak ostatni dupek i nie przyszedł na pogrzeb nikt to nie ma prawa go oskarżać - pomyślała. Pokazywanie się w rozżalonym niepowetowaną stratą tłumie było nierozsądnym pomysłem. Sasuke został więc w trybie natychmiastowym na "bardzo pilną i długą misję", natomiast Itachi... Cóż, Itachiego jak zwykle pozostawiono samego sobie - uświadomiła sobie Sakura. Teraz, stojąc obok niej nie wydawał się ani trochę przejęty nienawiścią jaka zionęła w jego stronę z oczu większości obywateli Konohy. Cywile nie interesowali go, bawiła go ich pogarda. Mimo, że wiele lat temu zabił by uniknąć większego zła, każda kolejna zbrodnia czyniła go coraz bardziej obojętnym, wypaczonym, nieludzkim. Gdzieś tam, kiedyś, dawno temu dokonała się w nim przemiana. Nie był już skrzywdzoną, złamaną zbiegiem okoliczności duszą. Ta świadoma obojętność na cierpienie innych, pewność siebie bijąca z czarnych jak obsydian oczu o twardym wyrazie była świadoma, zdawała się krzyczeć: Taki jestem, a jeżeli chcecie, żebym za to przepraszał, spróbujcie mnie do tego zmusić.
Zagrały żałobne piszczałki i flety**, powiał wiatr. Naruto wyszedł przed szereg dostojników by rozpocząć przemowę. Później Sakura wspominając tę przemowę pamiętała to jaki miał głos - z początku ochrypły od milczenia, coraz mocniejszy i donośniejszy w trakcie by na zakończenie lekko i niemal niedosłyszalnie załamać się od nadmiaru emocji - oraz o czym mówił - hokage wyczytywał poległych, by nadać im nowe, pośmiertne imiona**, mówił o wolności i wierze, miłości i poświęceniu, o śmierci, która "jest tylko przejściem", o ojczyźnie. Pamiętała wszystko z wyjątkiem słów. Były kłamliwe, sztuczne i niepotrzebne.
Patrząc na trumny z zaskoczeniem stwierdziła, że nic nie czuje. To tylko kolejne trupy, których krew plami nasze ręce. Tylko trochę więcej krwi... troszeczkę...  Widmo własnych okrwawionych rąk prześladowało Sakurę co noc teraz jednak była dziwnie spokojna. Czuła w dłoni zimną, suchą rękę Itachiego, jego żywotny, mocny uścisk. Żyję.
Kątem oka zobaczyła, że miejsce Naruto zajęła szanowna Kino. Dużo ofiar, dużo przemów... Zadął wiatr przynosząc ze sobą wilgotne powietrze, zapach kwiatów i pierwsze krople niszczące papierowe dekoracje trumien. Zadrżała, a Itachi otulił ją ramieniem.
- Podobno zło wygrywa kiedy dobrzy ludzie nic nie robią. -  wyszeptała. Zielone oczy zmierzyły go przeszywającym spojrzeniem. Wiatr wzmagał się przynosząc słodką woń kwiatów, wilgoć i stary głos Kino kończącej przemówienie; zatańczyły  różowe włosy.
- Ale to nie prawda, czyż nie? - odparł Itachi nie odrywając wzroku od trumien. - Zło triumfuje zawsze.
Zabił gong. Grupowy pogrzeb rozpoczął się.
Padał deszcz. Niebo płakało.
***
Oto jest. Nowy rozdział. Spóźniony o kilka miesięcy. Znów za krótki. (Przepraszam, przepraszam, przepraszam!)  Swoją drogą ciekawe czy ktoś tu zagląda :) Tak przy okazji to niezłą radochę mam przy czytaniu słów kluczy jakimi ludzie wyszukują bloga. Jest więc "Sakura wśród aniołów" "sakura ANBU dzida" oraz mój faworyt "bialy dziwek iluzja mozgu". Jakieś pomysły co autor mógł mieć na myśli? :)
* Północ Konohańska to takie moje perfidne nawiązanie to Nocy Świętego Bartłomieja i Nieszporów Sycylijskich :)
** flety i piszczałki na pogrzebie japońskim/buddyjskim/inna religia z okolic Japonii są moim czystym wymysłem i fikcją literacką.
*** pośmiertne imiona nadawane są w buddyzmie (uznałam że zlepek zwyczajów buddyjskich i moich wymysłów będzie odpowiednią religią dla takiego uniwersum) .Zwyczaj ten bierze się z przekonania, że zmarły może powrócić, kiedy wypowie się jego imię. Dzięki nadaniu nowego imienia, członkowie najbliższej rodziny mogą o nim mówić, używając jego „ziemskiego” imienia, bez obaw o to, że przybędzie do nich duch zmarłego.

Rozdział 7

Pół godziny później potężny wybuch wstrząsnął Konohą. Światła zgasły. Kilkadziesiąt osób chwyciło za broń, a krzyk z paruset gardeł rozciął nocne ciepłe powietrze. Sasuke złożył ręce do pieczęci ognia by nieco rozświetlić teren wokół siebie, skupił się maksymalnie, wziął głęboki wdech i wtedy zobaczył jak...  

...Mikoto Uchiha jaśnieje w mroku i zbliża się do niego. Ma ciemne, pełne miłości oczy i piękny uśmiech kochającej matki. Czarne włosy rozwiewa jej lekki ciepły wietrzyk, który doprowadza do jego nozdrzy zapach werbeny i lawendy tak kojarzący mu się z dzieciństwem. Spokojnie, mój synku - mówi kładąc zimną, kojącą dłoń na policzku. Sasuke czuje elektryzujący dreszcz, szczęście, niewysłowioną radość, ręka matki zjeżdża niżej, na serce, Sasuke wie, że matka słyszy jego nienaturalnie szybkie bicie, widzi w jej oczach radość, miłość i spokój ogarniają go, czuje...

... Ból w klatce piersiowej i rozbłysk światła przyszły jednocześnie, otrzeźwiając go. To Itachi -  pomyślał, patrząc na olbrzymią kulę ognia zawieszoną w powietrzu i odzianego w biały płaszcz trupa, który wciąż jeszcze ściskając kunai leżał na bruku w kałuży krwi.

- Nie dajcie im podejść! - zawył ktoś w ciemności - To iluzja, to wszystko jest iluzją!

Wrzask szybko przerodził się w  śmiertelne charczenie. To gen jutsu - uświadomił sobie. Ze zdziwieniem odkrył, że nikt nie ma przy sobie broni, że wszyscy na tej jeden jedyny dzień stracili czujność, że dzień jego urodzin będzie dniem największej rzezi mieszkańców Konohy od czasów wojny. Widział jak pijani, oszołomieni ninaja spokojnie czekają na śmierć odzianą w białe płaszcze. Białe postaci, chaos i krzyk, śmierć i zabawa, znajomy krzyk, piękna kobieta w kajdanach... I Suigetsu, stojący z nią pod ramię pośród tego wszystkiego i wyczekująco wpatrujący mu się w oczy. Sasuke zalała fala nienawiści.

- Wszystkiego najlepszego - odczytał Sasuke z ruchu jego warg nim białowłosy zostawił piękność i wbiegł w jeden z zaułków.

Sasuke popędził za nim. Przyjął wyzwanie.

____

Ciemność. Wrzask. Ból. Szkarłat i czerń.Uderzenie. Trup. Jasność. Sakura patrzy, lecz nie wierzy w to co widzi - tam gdzie jeszcze przed chwilą stały stoły zastawione jedzeniem są płonące drewniane stosy pełne żywności, tam gdzie przed chwilą stali ludzie widzi trupy. Ściska kielich z winem, ścianki naczynia niebezpiecznie się wyginają. Biała postać podrzyna gardło stojącej obok niej kobiecie. Sakura zna tę kobietę, leczyła u niej marskość wątroby. Patrzy jak pada na ziemię, jak jej krew wsiąka w ubity grunt. Już nigdy nie przyjdzie po leki - myśli bezsensownie. Bezradność. Bezmyśl i mrok. Mrok ogarniający duszę. Haruno widzi lecz nie wierzy w te szybko zmieniające się obrazy. Itachi przemieniający się z światłonoścy w demona śmierci. Naruto jak zawsze rzucający się w największy wir walki. Hinata biegnąca tuż za nim. Sasuke biegnący w jakiś wąski zaułek. Ludzie. Uciekający, walczący, ginący. Krew na bruku i dłoniach. Krzyk. Jej? Ból. Ich? Krew, krew, cały świat we krwi. Krew to życie. Kielich w jej dłoni pęka, szkło rani jej skórę, pojawia się krew. Strach. Determinacja. Wściekłość. Rzeź.
Sakura rusza do walki, zbiera chakrę do uderzenia. Widzi pytające spojrzenie Itachiego.
- Ci którzy umieją leczyć potrafią też zabijać - szepce, a może tylko krzyczy. Puste zielone oczy błyszczą złowrogo. 

 ___

Wystrzeliła z zaułka z gracją jakiej nie widział u żadnej kobiety, a jej dłonie niewidoczne pod niebieskimi rękawami kimona układały się w skomplikowane sekwencje ustawień, których nie znał. Z zainteresowaniem uświadomił sobie, że są to unikalne pieczęcie znane tylko kilku rodom z Kraju Wody. Sasuke zwykle nie pozwalał innym dokańczać własnych pojedynków. Dla kobiety w kosztownym choć nieco okrwawionym kimonie zrobił wyjątek.
Usłyszał okrzyk "Shi no genso jutsu!". Miała seksowny, milutki głos dziwki.
Nagle ze zdumieniem ujrzał jak czwórka mężczyzn w bieli staje w normalnych , wcale nie bitewnych pozach, ujrzał jak szlachcianka powoli wyciąga nóż z rękawa pięknego kimona i nieśpiesznie rozpoczyna podrzynać gardła. Każda z ofiar zdawała się czekać na nią, wręcz witać z uwielbieniem w otępionych oczach.Krew tryskała na bruk, ciała opadały na ziemię, a kobieta ani przez chwilę nie wykazała cienia emocji. Co to za moc? - zapytał się w duchu coraz bardziej zaintrygowany.
Zapadła pełna napięcia cisza. Ildico odwróciła się i z zadowoleniem przyjrzała się najmłodszemu członkowi klanu Uchiha. To dobry klan - uświadomiła sobie. Wtedy natknął się wzrokiem na jej oczy. Ciepłe, brązowe z miłymi, wesołymi iskierkami. Wpatrujące się w niego z zachwytem. Sasuke dawno nie widział zachwytu w oczach pięknej kobiety, jednak w przeszłości gdy takie spojrzenia śledziły każdy jego krok wypracował sobie odpowiedni rodzaj reakcji. Ma odpowiednią pozycję, jest młody i przystojny. Daje prestiż - pomyślała szlachcianka z Yuuen.
- Jak ich zabiłaś? - zapytał arogancko. Zrobił kilka kroków w jej stronę. I bliżej przyglądając się kobiecym kształtom wcale nie krytym dzięki sporemu dekoltowi dodał już bardziej miękko - kim jesteś?
Nie ma rodziców, którzy mogliby się do mnie wtrącać i jest ambitny - kalkulowała w myślach. Posłała mu pełne uwielbienia spojrzenie jednocześnie zauważając, że z wyczekującym i nieco gniewnym wyrazem twarzy chłopak wygląda cudownie. Dodała to w myślach do Listy Zalet Sasuke Uchihy.
- Nie ja ich zabiłam, panie - odparła cicho. - Sami to zrobili.To była tylko iluzja z którą tylko ktoś o silniejszym niż te ścierwa charakterze mógłby się zmierzyć.Wybrali śmierć.
Wnioski nasunęły się dwa: to ona miała ową zabójczą moc iluzji jednak co ciekawe wykorzystała ją przeciwko "swoim" zapewne w wyniku szybkiej zmiany stron. Nazwała go  też "panem", stało się więc jasnym, że jest szlachcianką z dobrego - być może jednego z najważniejszych - klanu ninaja.
Choć matka w dzieciństwie wpajała mu zasady etykiety panującej między klanami nigdy nie przywiązywał do tego wagi. Teraz jednak stała przed nim niczym bajkowa księżniczka, piękna i zabójcza kobieta, która najwyraźniej oczekiwała od niego jakiejkolwiek reakcji. Uśmiechnął się wobec tego z uznaniem.
- Ildico Takenori z Takenorich z Yuuen - przedstawiła się - Mistrzyni Iluzji z Kraju Wody, szlachetny panie.
Twoja przyszła żona - dodała w myślach.
- Sasuke Uchiha z Uchicha z Konohy, pani - odparł i z ironicznym uśmiechem podał jej dłoń - Zdrajca i morderca z Kraju Ognia.
Uśmiechnęła się i spojrzała na niego wyczekująco. Zrozumiał w czym rzecz.
Sasuke zwykle nie pozwalał innym kobietom wspierać się na swoim ramieniu. Jednak dla tej czarującej szlachcianki z krwią na kosztownym kimonie zrobił wyjątek.
Wyjątek, który odmienił jego życie.

____

 Rzucając się wir walki w histerycznym odruchu bezsensownego bohaterstwa Sakura zapomniała o jednym. Nie o tym, że będzie zabijać - na to była przygotowana. Nie o tym, że powinna leczyć pierwsze ofiary walki - zasady medyków były w tej sprawie jasne: Medyk, który osiągnął pieczęć Yin stawał się wojownikiem. Sakura zapomniała o krwi, o wszechogarniających strumieniach posoki lejących się z pociętych kunaiami ciał. Gdy pierwszy raz od kilu miesięcy bez narkotykowego odurzenia spojrzała na rozchlastanego na  drobne części człowieka i młodą dziewczynę leżącą w kałuży własnej krwi na bruku, zgięła się wpół i zwymiotowała. Torsje wstrząsające jej drobnym ciałem były tak silne, że musiała usiąść i choć spróbować drżącą dłonią wymacać zawsze obecną w jej życiu strzykawkę, tym razem umocowaną do podwiązki czarnych pończoch, które założyła na przyjęcie. Gdy później wspominała tę chwilę nie mogła wybaczyć sobie tej ogarniającej ją chęci wyłączenia sumienia i duszy kilkoma kroplami narkotyku, tej histerycznej radości na myśl o zapomnieniu, o rzuceniu się w wir walki, o uczuciu ekstazy, która towarzyszyła patrzeniu na śmierć wroga. Przede wszystkim jednak nie mogła sobie wybaczyć tego, że tak łatwo dała się podejść.
Kopnięcie i wyrwanie z jej strzykawki z podwiązki nastąpiło niemal jednocześnie. Brzuch ogarnął niemożliwy ból, w płucach zabrakło tchu i znów zwymiotowała na siebie jednak to utrata narkotyku zabolała ją bardziej. Było ich dwunastu. Każdy w białym płaszczu osłaniającym całe ciało.
- Zabić - poleciła  męskim głosem biała postać reszcie towarzyszy. Sakura nie czekała na kolanach aż spełnią rozkaz; podniosła się i z całym impetem swojej monstrualnej siły uderzyła zbliżającego się człowieka w pierś i brzuch. Zabiła, to zobaczyła od razu. Ilość krwi jaka nagle chlusnęła jej na twarz z ust świeżego nieboszczyka spowodowała niekontrolowane dreszcze na jej ciele, siłą wręcz powstrzymywała torsje. Spojrzała na dłoń w rękawiczce i wrzasnęła. Głosem przerażonego, zaszczutego zwierzęcia. Krew, krew, krew.
- Jaka delikatna... - zaśmiał się mężczyzna w bieli, którego w myślach nazwała Dwunastką, patrząc na jej reakcję. - Istna owieczka wśród stada wilków.
Dała odwróć swoją uwagę, kolejny błąd. Uderzenie w plecy posłało ją na ziemię tuż obok jej ofiary, kolejne, w klatkę piersiową pozbawiło tchu. Zabiją mnie tu - pomyślała spokojnie, patrząc na zbliżających się mężczyzn - Zarżną jak psa, a wcześniej zgwałcą . W tej ostatniej chwili chciała jedynie wytrzeć ręce. Umieranie z czystymi, niesplamionymi krwią dłońmi było jej marzeniem, które nigdy nie miało się spełnić. Zamiast  na białą pelerynę martwego prześladowcy natrafiła na kaburę z bronią co nieco pokrzyżowało jej plany. O kaburę nijak się wytrzeć. Sakura nie chciała mieć przecież okrwawionych dłoni umierając. Musiała więc wstać i ich zabić. Ta naiwna, pozbawiona sensu logika, która zwykle pojawia się w człowieku w chwilach największego zagrożenia obudziła w niej resztki instynktu przetrwania.  Niewiele myśląc oderwała kaburę i czekając, aż któraś z białych postaci schyli się chwyciła pierwszy z kunai. Nie czekała długo,  był mężczyzną niewiele starszym od niej, z brązowymi oczami i blond włosami pod białym kapturem. Poderżnęła mu gardło. Krew znów ją zalała. Jednak tym razem była na to przygotowana - tylko się skrzywiła.  Trzeciego, czwartego i piątego zabiła niemal jednocześnie - najpierw uderzeniem rozwaliła im grunt pod stopami, by później, gdy zmuszeni byli podskoczyć wystrzelać ich kunaiami jak kaczki. Szósty i Siódmy już się na to nie nabrali, z żalem musiała więc roztrzaskać im czaszki, jednocześnie unikając zaciekłych ataków Ósmego, Dziewiątego i Dziesiątego. Kilka kunai i uderzeń rzeczywiście ją trafiło. Krew tryskała teraz również z jej ran. Miała tego dość. Zabójstwo trójki ludzi przyszło jej bez problemu - używając maksymalnej kontroli chakry dokonała tego w minutę. Z Jedynstką było trochę gorzej - koleś opanował element ziemi, styl walki "drewnem" i dość sporo drzazg faktycznie utrudniło jej rozwalenie go. Sakura jednak opanowała - przynajmniej na tę chwilę - swój lęk przed krwią. Nic nie mogło jej powstrzymać. Ostatecznie element ziemi poległ w starciu z panią medyk, która nie zawahała się wyrwać mu serca z piersi. Gdy dotarła do Dwunastego była już nieźle zmachana, on jednak nie bronił się będąc widocznie załamanym tym co się stało z jego drużyną. Sakura widziała na wojnie wielu takich ludzi - zwykle ginęli od ciosu tępym nożem w żyły. Ciosu "własnoręcznego". Tego jednak, nie zamierzała zostawić samemu sobie. Nazwał ją owcą, to do czegoś zobowiązywało. Nie zareagował gdy chwyciła go i delikatnie podniosła.
 - Oto akt w którym...  za chwil kilka...- ręka Sakury powoli i zdecydowanie zacisnęła się na szyi człowieka - Owca... pożre... wilka.
Do uderzenia jakie nastąpiło po ostatnim słowie Haruno nie wzięła zamachu. Biała dłoń w czarnej rękawiczce pomknęła do twarzy wroga, powoli, jakby w zwolnionym tempie, wręcz pieszczotliwie. Nie ulegało wątpliwości, że to nadludzka siła medyczki roztrzaskała czaszkę ofiary niszcząc kości czołowe oraz ciemieniowe  i odrywając głowę od wstrząsanego jeszcze pośmiertnymi drgawkami ciepłego ciała.
Z niedowierzaniem i pewnym nawet łagodnym zdziwieniem puściła ścierwo, które wciąż jeszcze trzymała za rozszarpaną szyję. Powoli, uważając na każdy ruch drżącego jak w febrze ciała sięgnęła do kieszeni nieboszczyka i z ulgą niemal zwalającą ją z nóg sięgnęła po znajomą strzykawkę. Mgnienie oka później zawartość strzykawki znalazła się już w żyłach medyczki a kolejną chwilę zajęło jej dojście do siebie na tyle, by zauważyć iż w morzu ruin jest zupełnie sama, że odgłosy bitwy już jakby przycichają i oddalają się w stronę zachodniej bramy wioski i wreszcie - co dzięki błogosławionemu otępieniu narkotyku skonstatowała bez cienia strachu - że cała jest obluzgana posoką, błotem i jakże w tej sytuacji groteskowym rozmazanym makijażem. Roześmiała się lekko i dźwięcznie spoglądając na płonące wokół zgliszcza drewnianego kramu rybnego. Cóż, nigdy nie lubiła jeść owoców morza czy ryb... Potrząsnęła głową odganiając bitewną histerię, będącą spóźnioną reakcją na zbyt duży stres.
Powoli, obejrzała swoje ciało zimno kalkulując stosunek ran do ilości chakry. Po chwili zastanowienia wyrwała tylko z rany dość gruby drewniany palik by nie wdała się infekcja i lekko zasklepiając ranę skrzepem krwi spokojnie wyruszyła na poszukiwanie wśród ruin wrogów, których w amoku walki zapomniała dorżnąć oraz kunai, które bądź co bądź mogły wrócić do jej kabury uprzednio lekko otarte z kwi i ekskrementów. Kończąc to niezbyt wdzięczne zadanie szybkim truchtem ruszyła w stronę zachodniej bramy. Dopiero mijając zjawiskowo i malowniczo wyglądającą plamę krwi i resztek mózgu na ścianie zawalonego domostwa zdała sobie sprawę, że zużytą strzykawkę wciąż jeszcze trzyma w urękawiczonej dłoni jak ostatnią deskę ratunku. Bez zastanowienia cisnęła odpad medyczny w ogień lekko tlący się na belkach stropowych kramu. Na chwilę przystanęła w kraterze, który stworzyła jednym uderzeniem drobniutkiej pięści. Blask dogorywających domów powoli przygasał, mrok ogarniał świat. I gdy tak stoję w swojej Ciemnej Dolinie to zła się nie ulęknę... - pomyślała Sakura patrząc na trupy - ...bo dobro we mnie.. Gnije?
 Ruszyła przed siebie. Nim dotarła do zwalonej podczas bitwy bramy kilkakrotnie natykała się na mniejsze bo tylko  trzyosobowe grupki oddziałów wroga. Perhydrolium zabiło w niej  sumienie i litość. Wyżynała wszystkich bez mrugnięcia okiem.

***
Itachi zobaczył postać wyłaniającą się z tumanów kurzu i wszechogarniającej ciemności gdy siedząc obok całej chordy rozwrzeszczanych cywilów i kilku miernych ninaja ze smakiem pałaszował kilka wciąż jeszcze ciepłych kawałków urodzinowego ciasta Sasuke, które w pierwszych odruchu po wybuchu powszechnej paniki włożył do kieszeni by sięgnąć za broń. Krem co prawda obficie wsiąknął w jego czarne szaty nie mniej ciasto było jadalne i co najważniejsze na miejscu i ani myślał dzielić się nim z rozwrzeszczaną hołotą, która skupiła się przy nim oczekując bezpieczeństwa, ochrony i dowództwa. Nie miał pojęcia, gdzie podziewa się Sasuke, Naruto natomiast zniknął w olbrzymim budynku Rady wraz ze starszyzną co jakiś czas wysyłając stamtąd posłańca, biedne, nierozgarnięte chłopię, które z obłędem w durnowatych oczach rozpaczliwie poszukiwało Sakury.
Itachi przeciągnął się lekko i powoli, pewnie chwycił kunai by gdy tylko istota wybiegnie zza obłoków kurzu i zacznie stanowić namacalne zagrożenie dla rozwrzeszczanej hałastry skasować ją jednym, precyzyjnym rzutem. Rzucić już nie zdążył ponieważ ułamek sekundy później zobaczył jak ciało potencjalnego napastnika zostaje rozerwane, rozwalone wręcz na dwie chlustające krwią i wnętrznościami części, ujrzał, jak Konohańska medyczka w każdej z swoich pięknych białych rączek trzyma połówkę drżącego ciała i jak nonszalancko rzuca je na ziemię by spokojnie skierować się w jego stronę. Itoachi był zszokowany nie tyle nadludzką, monstrualną siłą młodego dziewczęcia o różowych włosach, nie samym aktem zabójstwa ale sposobem w jaki poradziła sobie z przeciwnikiem. Ona go nie zabiła tylko... rozwaliła - skonkludował z lekkim zdziwieniem. Postać Haruno znów zyskała w jego oczach, znów podbudowała już i tak sporą obsesję.
- Ścigałam tego chuja aż od rogatek - powiedziała na przywitanie jednocześnie zrzucając mokre od krwi rękawiczki.
- Rozumiem - Itachi uśmiechnął się nieładnie, jednak gdy oplótł ją spojrzeniem czarnych tęczówek niemal radosny grymas zamarł mu na ustach. Powiedzieć, że cała była we krwi to zbyt mało. Jej różowe włosy, tak piękne i delikatne jeszcze przed kilkoma godzinami teraz pokryte były warstwą błota, krwi i bliżej nieokreślonych substancji w których Itachi dopatrzył się  resztek wnętrzności, tak, że z trudem przychodziło określenie ich koloru. Cała jej postać była brudna i skalana posoką, cała postać poraniona i złamana zmęczeniem. Z wyjątkiem oczu. Oczy Sakury były puste i zupełnie bez wyrazu. Zadawały kłam wesołemu, groteskowemu uśmiechowi, zgarbionej, zmęczonej postawie i beztroskiemu zachowaniu medyczki. Były to oczy człowieka który przeżył piekło. Oczy narkomana.
Niemal wbrew sobie przekroczył te kilka dzielących ich kroków i objął ją. Czas i okalająca ich grupa wpatrujących się zaszokowanymi, bydlęcymi oczami cywilów przestały mieć znaczenie, gdy pierwszy raz w życiu objął ją ramionami i mocno przyciągnął do siebie. Czuł jej delikatność i drżenie, lepkość krwi na jej ubraniu i nikły zapach wiśni. Czuł jak jej ciało jakby tężeje i z niespotykaną delikatnością oddaje mu uścisk, małymi zakrwawionymi dłońmi lekko dotykając jego pleców. Czuł jak wtula głowę w jego pierś, jak łaknie jego ciepła, czuł jakie jej ciało jest miękkie i jak łatwo poddaje się jego dotykowi, czuł jak gwałtownie odsuwa się od niego.
- Zapominasz się, Itachi Uchiha - powiedziała obcym, martwym głosem nie patrząc mu w oczy. Dziecko, któregoś z cywilów wydało krzyk bólu, zewsząd odezwały się głosy poszkodowanych. To moi ludzie - pomyślała - jak tak łatwo mogłam o nich zapomnieć?
- Przy tobie, Sakuro Haruno? Ani przez chwilę. - Obdarzył ją zabójczym uśmiechem, na który lekko prychnęła, widać udobruchana. Widząc jednak, że czarowna chwila minęła rzucił jej torbę z medykamentami. Medyczka wkroczyła w tłum potrzebujących. Itachi wyjął z kieszeni kolejny kawałek ciasta i spokojnie zabrał się do jedzenia i obserwowania okolicy. Grupa kmiotków mało go obchodziła, jednak podświadomie wolał, by nikt nie przeszkadzał Sakurze, by odpoczęła, by mogli dokończyć to co dziś przed tą nic nie znaczącą grupą przerażonego bydła się zaczęło.

                                                                            ___
Oto jest. Nie do końca sprawdzony, nieidealny i nieco chaotyczny nowy rozdział. Mam nadzieję, że będziecie wyrozumiali i że z tej mojej pokręconej pisaniny coś wam się spodoba. Pozdrawiam :)